Nazwa targu pochodzi od arabskiego dar as-sina'a, „dom wyrobu”, czyli stocznia. W XIV w., za nasrydzkiego sułtana Granady Muhammada V (panował 1354–1359 i 1362–1391), morze sięgało tu niemal do murów, a w stoczni budowano i naprawiano galery. Ze stoczni została tylko marmurowa brama: wysoki, podkowiasty łuk ostry z tarczami herbowymi Nasrydów. Dziś stoi kilkaset metrów od wody, bo port i ląd przesunęły się na południe. Muhammad V, który wracając w 1362 r. z wygnania na tron zajął Malagę, to ten sam władca, który wzniósł w Alhambrze Pałac Lwów, jedno z najsłynniejszych dzieł sztuki islamu. Na jego dworze bywał tunezyjski uczony Ibn Chaldun (1332–1406), autor „Muqaddimy”, uważany za prekursora socjologii i historii gospodarczej; w 1364 r. sułtan wysłał go z misją pokojową do Piotra Okrutnego, króla Kastylii.

Po rekonkwiście budynek służył jako koszary, szpital wojskowy, magazyn, i w końcu popadł w ruinę. W XIX w. miasto chciało go rozebrać, bo wieże tamowały ruch. W 1868 r. rada rewolucyjna kazała zburzyć resztki murów, częściowo po to, by dać zarobek bezrobotnym, i zbudować w ich miejscu targ. Architekt Joaquín de Rucoba (1844–1919), Kantabryjczyk, który zbudował też malagijską arenę La Malagueta, a później ratusz i teatr Arriaga w Bilbao, postawił w latach 1876–1879 halę z żelaza i szkła, w modnym stylu wystaw światowych, a starą bramę wkomponował w fasadę jako główne wejście. Wielki witraż z widokami Malagi dodano w 1973 r.

To nadal prawdziwy targ, gdzie Malagueños kupują ryby, owoce i oliwki, a nie tylko turystyczna atrakcja. Bar El Capitán w hali słynie z kanapki z jamón asado, pieczoną szynką. Przy straganach rybnych warto spróbować smażonych boquerones, sardeli, z których Malagueños są tak dumni, że w Hiszpanii nazywa się ich „boquerones”.