W 929 r. emir Kordoby Abd ar-Rahman III (890–961), panujący od 912 r., ogłosił się kalifem, rzucając wyzwanie Abbasydom z Bagdadu i Fatymidom z Afryki. Za jego rządów kalifat kordobański był potęgą, z którą liczyła się cała Europa: posłów słali do niego cesarz bizantyjski i król niemiecki Otton I, a w 958 r. hołd złożyli mu w Kordobie król Pampeluny García Sánchez, jego matka królowa Toda i wygnany król León Sancho. Nowy tytuł wymagał nowej stolicy. Pod koniec 936 r. ruszyła budowa pałacowego miasta ok. 8 km na północny zachód od Kordoby, u stóp Sierra Morena. Prace trwały czterdzieści lat, jeszcze za jego syna al-Hakama II (915–976), który jako następca tronu nadzorował budowę. Al-Hakam, kalif od 961 r., zgromadził bibliotekę liczącą według przekazów kilkaset tysięcy tomów; po jego śmierci Almanzor kazał zniszczyć księgi o „naukach starożytnych”. Ludowa legenda mówi, że kalif nazwał miasto na cześć ukochanej nałożnicy imieniem Az-Zahra i postawił jej posąg przy bramie. Historycy w posąg nie wierzą, a nazwę tłumaczą prościej: „miasto lśniące”.

Miasto zbudowano na trzech tarasach, jak schody władzy. Na górze mieszkał kalif, w środku urzędowali dostojnicy i przyjmowano poselstwa, na dole stały meczet, targi i domy rzemieślników. Najwspanialszy był Salón Rico, sala tronowa z lat 953–957, wyłożona rzeźbionym kamieniem w motywy drzewa życia. Al-Makkari (ok. 1577–1632), uczony z Tlemcen, którego XVII-wieczna historia al-Andalus aż do XX w. była podstawą badań nad muzułmańską Hiszpanią, opisał salę z misą pełną rtęci: gdy ją poruszano, światło odbite od rtęci biegało po ścianach jak błyskawice, a goście tracili rachubę. Archeolodzy tej misy nie znaleźli.

Wspaniałość trwała niecałe sto lat. W 1010 r. kalifat pogrążył się w wojnie domowej, a berberyjscy najemnicy złupili i spalili miasto. Miejsce żyło jednak dalej w poezji: kordobański poeta Ibn Zajdun (1003–1071), jeden z największych poetów al-Andalus, w kasydzie o az-Zahrze wspomina z tęsknotą Walladę (ok. 1001–1091), poetkę i córkę kalifa Muhammada III al-Mustakfiego, która prowadziła w Kordobie salon literacki. Potem przez stulecia ruiny były kamieniołomem dla Kordoby i Sewilli, aż zapomniano, gdzie leżały. Wykopaliska zaczął w 1911 r. architekt Ricardo Velázquez Bosco (1843–1923). Do dziś odsłonięto tylko ok. 10% terenu w murach, choć obejmuje to najważniejsze pałace. W 2018 r. miasto wpisano na listę UNESCO.