Piódão leży na stromym zboczu Serra do Açor, w miejscu, do którego przez stulecia prawie nikt nie docierał. Domy wspinają się tarasami jeden nad drugim, wszystkie z ciemnego łupku, kryte płytami z tego samego kamienia, z drewnianymi drzwiami i okiennicami pomalowanymi na niebiesko. Wieczorem, gdy zapalają się światła, wioska na zboczu wygląda jak bożonarodzeniowa szopka; stąd jej przydomek „Aldeia Presépio”. Nad dachami wyróżnia się jedynie bielona fasada kościoła parafialnego.

Pierwszy spis ludności Portugalii z 1527 r. notuje tu „casall do piodam” z zaledwie dwoma mieszkańcami. Osobną parafią Piódão zostało w 1676 r., a w 1855 r. trafiło do gminy Arganil. Odcięcie od świata było jego losem i zarazem ocaleniem: bez dróg nie przyszła tu betonowa przebudowa, więc wioska zachowała się w całości. W 1978 r. jej zabudowę objęto ochroną, a w latach 80. XX w. dostała srebrnego koguta (Galo de Prata) dla „najbardziej typowej wioski Portugalii”. Dziś należy do sieci Aldeias Históricas. Mieszkańców ubywa: w 2021 r. cała parafia liczyła 120 osób, które żyją z kukurydzy, ziemniaków, winorośli, owiec, kóz i pszczół, a młodzi wracają głównie na święta.

Z odludziem w Serra do Açor łączy się legenda o jednej z najsłynniejszych zbrodni średniowiecznej Portugalii. 7 stycznia 1355 r. w Coimbrze, na rozkaz króla Alfonsa IV, trzej dworzanie zamordowali Inês de Castro (ok. 1325–1355), hiszpańską szlachciankę i ukochaną następcy tronu Piotra. Gdy Piotr I (1320–1367) w 1357 r. został królem, dwóch zabójców schwytał i kazał wyrwać im serca, a trzeci, Diogo Lopes Pacheco, zdążył uciec do Kastylii. Według miejscowej tradycji to on miał osiąść później w Piódão, a nazwiska Lopes i Pacheco przetrwały we wsi do dziś; kronikarze tego nie potwierdzają, a pierwsza wzmianka o wsi jest o półtora wieku późniejsza. Historia Piotra i Inês, opowiedziana przez Luísa de Camõesa (ok. 1524–1580) w narodowej epopei „Luzjady” (1572), dała początek dziesiątkom dramatów, powieści i oper w całej Europie, a grobowce kochanków stoją w klasztorze w Alcobaça.

Ok. 2 km niżej, w miejscu, gdzie potok Piódão spotyka się z potokiem Chãs, leży maleńka Foz d'Égua. Łupkowe domy, kamienne mostki i wiszący most nad wodą otaczają naturalny basen, spiętrzony niewielką zaporą. Woda jest zimna i czysta, a w lipcu kąpiel tutaj po jeździe w upale to nagroda. Okolica to kasztanowce, oliwki, sosny, wrzosy i janowce; w lasach żyją dziki, lisy i orły.

Sama droga jest powodem, by tu przyjechać. Do Piódão prowadzą kręte, wąskie asfalty przez Serra do Açor, te same góry, przez które biegnie EN112, jedna z najbardziej zakręconych dróg kraju. Z Coimbry przez Arganil i Piódão można dojechać do Seii pod Serra da Estrela zamiast szybszą, nudniejszą drogą przez Oliveira do Hospital.