Poblet to jeden z największych i najlepiej zachowanych klasztorów cysterskich w Europie, otoczony winnicami u stóp gór Prades. Ok. 1150 r. Ramon Berenguer IV (ok. 1114–1162), hrabia Barcelony, który właśnie odebrał muzułmanom ziemie na południu Katalonii, dał je mnichom z francuskiego opactwa Fontfroide; pierwsza wspólnota zamieszkała tu w 1153 r. Ten sam hrabia w 1137 r. zaręczył się z Petronelą, dziedziczką Aragonii. Z tej unii wyrosła Korona Aragonii, która w następnych wiekach sięgnęła po Baleary, Walencję, Sycylię, Sardynię i Neapol. Klasztor rósł przez kolejne stulecia jak warowne miasteczko: ma pierścień murów z dwunastoma wieżami i XIV-wieczną Bramę Królewską (Porta Reial), zbudowaną za opata Guillema d'Agulló (1361–1393). Od 1991 r. jest na liście UNESCO.

Poblet był dla Korony Aragonii tym, czym Wawel dla Polski: w 1340 r. król Piotr IV Ceremonialny postanowił urządzić tu panteon królów i ich rodzin. Nad transeptem kościoła stoją na niskich łukach alabastrowe sarkofagi, rzeźbione od 1380 r. przez mistrzów Aloiego, Jaumego Cascallsa i Jordiego de Déu. Najsławniejszy z pochowanych jest Jakub I Zdobywca (1208–1276, król od 1213), którego ciało przeniesiono tu z Walencji w 1278 r. Zdobył Majorkę (1229) i Walencję (1238), a jego spisana po katalońsku kronika „Llibre dels fets” uchodzi za pierwszą autobiografię chrześcijańskiego monarchy. Leżą tu też m.in. Marcin I Ludzki (1356–1410), ostatni król z dynastii barcelońskiej, po którego bezpotomnej śmierci tron przeszedł w 1412 r. na mocy kompromisu z Caspe na kastylijskich Trastámarów, i Alfons V Wspaniałomyślny (1396–1458), zdobywca Neapolu i mecenas humanistów, którego szczątki w 1671 r. przywieziono z Neapolu. Za ołtarzem stoi renesansowy retabulum z alabastru Damiána Formenta z lat 1527–1529; rzeźbiarz pokłócił się o zapłatę z mnichami.

Potem przyszła katastrofa. W 1822 r. majątek sprzedano, w 1833 r. żołnierze w czasie wojny karlistowskiej rozbijali grobowce w poszukiwaniu złota, a po kasacie zakonów (desamortyzacja Mendizábala) w 1835 r. klasztor opustoszał i zamienił się w ruinę. Odbudowę zaczęto w 1930 r., w 1935 r. kościół znów służył liturgii, a w 1940 r. wróciło czterech włoskich cystersów. Grobowiec Marcina I wyrzeźbił na nowo Frederic Marès. Dziś mnisi znów mieszkają w klasztorze, część pomieszczeń jest więc zamknięta jako klauzura.