Na zachodnim brzegu Półwyspu Setúbal, niecałą godzinę jazdy od centrum Lizbony, Atlantyk ciągnie się kilkukilometrowym pasem piasku od Lagoa de Albufeira w stronę Cabo Espichel. Praia das Bicas to jego niewielki fragment tuż za wioską Aldeia do Meco. Od lądu zamyka ją wysoki klif z miękkich piasków i iłów w kolorze ochry, poprzecinany żlebami wyżłobionymi przez deszcz. Na górze rośnie las sosnowy, a z jego skraju widać całą zatokę aż po Praia do Meco. Ten widok z krawędzi klifu, z białą linią fal pod spodem, to najlepszy moment miejsca, zwłaszcza o zachodzie słońca.

Plaża patrzy prosto na zachód i nic nie osłania jej przed wiatrami z północy i zachodu, dlatego fale są tu niemal zawsze. Bicas uchodzi za jedną z najpopularniejszych plaż surfingowych w okolicach Lizbony; kąpiel przy dużym przyboju jest wymagająca i lepiej trzymać się strefy pilnowanej przez ratowników. Na północ plaża przechodzi w Rio da Prata i dalej w Praia do Meco. Meco jako jedna z pierwszych plaż regionu lizbońskiego dostała licencjonowaną strefę naturystyczną; dziś nagich plażowiczów spotyka się głównie na odcinkach z dala od zejść, także na północnym skraju Bicas. Słowo „bica” oznacza po portugalsku rynienkę lub strużkę wody (w Lizbonie także małą kawę espresso); skąd wzięła się nazwa plaży, źródła nie wyjaśniają [do sprawdzenia].

Z klifu wymywa się drobny ił, który plażowicze nakładają na skórę: smaruje się nim całe ciało, czeka, aż wyschnie, i spłukuje w oceanie. Glinę z tego wybrzeża ceni się jako kosmetyk, a pod klifem często widać ludzi ubłoconych od stóp do głów. Okoliczne sosnowe wzgórza są latem bardzo suche. W lipcu 2022 r., w czasie fali upałów, na dwa dni przed otwarciem władze w ostatniej chwili nie zgodziły się na festiwal Super Bock Super Rock na terenie Herdade do Cabeço da Flauta pod Meco: GNR i Ochrona Cywilna uznały, że przy obowiązującym stanie zagrożenia pożarowego tłum w lesie to zbyt duże ryzyko, i festiwal przeniesiono do Lizbony.