Ronda stoi na skalnym płaskowyżu przeciętym na pół wąwozem El Tajo, którym płynie rzeka Guadalevín. Od mostu do wody jest ok. 100 m. Ta sama skała, która czyniła miasto twierdzą nie do zdobycia, odcinała je od wody. Muzułmańscy władcy rozwiązali problem w XIV w., gdy rządził tu Abomelik, syn marynidzkiego sułtana Fezu. W szczelinie skały wykuto schody i galerię, która schodzi aż do koryta rzeki. Chrześcijańscy niewolnicy nosili nimi w górę bukłaki z wodą i obsługiwali kierat. To „mina”, uważana za najlepiej zachowaną budowlę tego rodzaju w Andaluzji.

Mina zdecydowała o końcu muzułmańskiej Rondy. W 1485 r. oddziały markiza Kadyksu Rodriga Ponce de León (1443–1492), walczące dla Ferdynanda Katolickiego (1452–1516), który małżeństwem z Izabelą Kastylijską połączył korony Kastylii i Aragonii i siedem lat później zdobył Granadę, odnalazły wejście od strony rzeki, zniszczyły kierat i odcięły wodę. Miasto poddało się po kilku dniach, 22 maja 1485 r. Po drodze w dół mija się Salę Kieratu, Salę Broni w ufortyfikowanej wieży i Salę Sekretów, w której kopuła niesie szept z jednego kąta do drugiego. U samego dołu małe drzwi wychodzą na rzekę: była to też droga ucieczki.

Sam dom króla Maurów jest dużo młodszy, niż sugeruje nazwa. W 1911 r. kupiła go księżna Parcent, przebudowała w stylu neomudejar i zamówiła ogród u Jeana-Claude'a Nicolasa Forestiera, francuskiego architekta krajobrazu, który projektował też park María Luisa w Sewilli. Ogród tarasami schodzi nad wąwóz i od 1943 r. jest chroniony jako ogród historyczny.

Ronda przyciągała romantyków. Rainer Maria Rilke (1875–1926), jeden z największych poetów języka niemieckiego, mieszkał od grudnia 1912 do lutego 1913 r. w hotelu Reina Victoria, gdzie jego pokój jest dziś wystawą; napisał tu m.in. „Trylogię hiszpańską”. Hemingway wplótł wojenne wydarzenia z Rondy do „Komu bije dzwon”. Nad wąwozem przerzucono w XVIII w. Puente Nuevo, dzieło Martína de Aldehueli, który zbudował też tutejszą arenę Real Maestranza, jedną z najstarszych w Hiszpanii. Otworzył ją w 1785 r. rondeński matador Pedro Romero (1754–1839), który zabił prawdopodobnie ponad 5600 byków i ani razu nie został ugodzony rogiem, a na starość kierował królewską szkołą tauromachii w Sewilli. Uczył, że matador ma stać spokojnie, bo „toreo robi się rękami, nie nogami”. Jego imię nosi wrześniowa feria. Odbywa się wtedy na arenie Corrida Goyesca, w strojach z epoki Goi.