Szlak biegnie krawędzią klifu, który na wysokości wieży Torre del Tajo opada do morza z wysokości ok. 100 m. Nad urwiskiem rośnie las pinii, chroniony w parku przyrodniczym La Breña y Marismas del Barbate. Między drzewami co kilkaset metrów otwiera się widok na Atlantyk, a w pogodny dzień na drugi brzeg Cieśniny Gibraltarskiej i góry Maroka. W szczelinach klifu gniazdują ptaki morskie, a spod skał sączą się źródła, które zostawiają na urwisku zielone smugi.

Torre del Tajo powstała w ramach programu obrony wybrzeża, który zarządził Filip II (król Hiszpanii 1556–1598, od 1580 r. także Portugalii), władca imperium z posiadłościami na wszystkich znanych wtedy kontynentach i budowniczy Escorialu. Algierscy i berberyjscy korsarze napadali wtedy na nadmorskie wsie po ludzi na sprzedaż w niewolę, więc wzdłuż brzegu stawiano okrągłe wieże w zasięgu wzroku jedna od drugiej. Strażnicy dawali sygnał dymem w dzień i ogniem w nocy. Prace zaczął Francés de Álava, potem przejął je Luis Bravo de Laguna, a wieżę ukończono dopiero w latach 1585–1588. Ma ok. 13 m wysokości, jedną izbę ze sklepieniem z okulusem i kręte schody w grubości muru.

Barbate żyje z tuńczyka. Wiosną rybacy stawiają almadrabę, labirynt sieci, w który trafiają tuńczyki błękitnopłetwe w drodze z Atlantyku na tarło do Morza Śródziemnego. Tę metodę połowu znali już Fenicjanie i Rzymianie, a do dziś daje jedno z najbardziej cenionych mięs tuńczyka na świecie. Kilka kilometrów na zachód leży przylądek Trafalgar, przy którym 21 października 1805 r. flota brytyjska admirała Horatio Nelsona (1758–1805) rozbiła połączoną flotę Francji i Hiszpanii. Nelson zginął od kuli w czasie bitwy, a zwycięstwo zapewniło Wielkiej Brytanii przewagę na morzach i przekreśliło plany Napoleona inwazji na wyspy. Hiszpańskimi okrętami dowodził Federico Gravina (1756–1806), który ciężko ranny doprowadził resztki floty do Kadyksu i zmarł tam z ran kilka miesięcy później; Cosme Damián Churruca zginął na pokładzie „San Juan Nepomuceno”, zabroniwszy go poddać.