Wzdłuż całego portugalskiego wybrzeża ciągną się długie piaszczyste plaże i ochrowe klify. Serra da Arrábida między Sesimbrą a Setúbal jest wyjątkiem: biały wapienny grzbiet, porośnięty gęstą śródziemnomorską makią, opada stromo wprost do turkusowej wody, jak na wybrzeżu Chorwacji albo Majorki. Pasmo ma ok. 35 km długości, tylko ok. 6 km szerokości i 501 m wysokości. Geolodzy cenią je szczególnie: to wyjątkowe nad Atlantykiem świadectwo zachodniego zasięgu dawnego oceanu Tetydy i narodzin Morza Śródziemnego, gdy w późnej kredzie zderzyły się płyty afrykańska i eurazjatycka. W jurze było tu płytkie morze i z jego osadów pochodzi biały wapień i brekcja, kamień ozdobny znany jako „marmur z Arrábidy”.

Pod grzbietem leżą trzy najsłynniejsze plaże okolic Lizbony: Galapinhos, Portinho da Arrábida i Figueirinha, z jasnym piaskiem i spokojną, przejrzystą wodą. Nad nimi, na zboczu, bieleje Convento da Arrábida, klasztor franciszkanów z XVI w., którym dziś opiekuje się Fundação Oriente. Założył go w latach 1538–1539 andaluzyjski zakonnik Martinho de Santa Maria na ziemi, którą obiecał mu Jan de Lencastre, pierwszy książę Aveiro. W 1605 r. osiadł tu jako pustelnik poeta Agostinho da Cruz (1540–1619), brat poety Diogo Bernardesa, i spędził w pustelni przy klasztorze czternaście lat. Jego elegie, sonety i eklogi, wydane dopiero w XVIII w., opisują m.in. górę, na której się zestarzał; pochowano go w klasztorze.

Pierwsze próby ochrony tego kawałka wybrzeża podjęto już w latach 40. XX w. Wiąże się je z postacią Sebastião da Gamy (1924–1952), nauczyciela i poety z pobliskiego Azeitão, zwanego „poetą Arrábidy”, której poświęcił debiutancki tom „Serra-Mãe” (1945). Jego list z sierpnia 1947 r. z apelem o ochronę gór dał impuls do założenia w 1948 r. Liga para a Proteção da Natureza, pierwszej organizacji ekologicznej w Portugalii. Zmarł na gruźlicę w wieku 27 lat. Rezerwat powstał w 1971 r., park przyrody w 1976 r., a w 1998 r. dołączono pas morza aż do Cabo Espichel. W 2025 r. UNESCO uznało Arrábidę za rezerwat biosfery.

Dla motocyklisty Arrábida to przede wszystkim droga. Z Sesimbry jedzie się na wschód przez pasmo (N379 i dalej ER379-1), z widokami na zatoki daleko w dole [przebieg najładniejszego wariantu wytyczyć w planerze], a potem zjeżdża do Setúbal i do promu na Tróię. Latem dojazd do plaż jest ograniczony: od czerwca do połowy września prywatne samochody nie wjeżdżają za skrzyżowanie „do Pinheiro” na ER379-1 w stronę Portinho, Creiro i Galapos, ani od strony Albarquel do Figueirinhy. Motocykle są jednak na liście pojazdów dopuszczonych, co jest tu prawdziwym przywilejem. Odcinek nadmorskiej drogi Rua Círio da Arrábida między tunelem Figueirinha a plażą Galapos jest zamknięty od lutego 2023 r. z powodu niestabilnego zbocza.