Na odcinku ok. 1 km wzdłuż rzeki Águeda, przy dawnym naturalnym brodzie, pionowe płyty łupku pokrywa ponad 500 rytów. Wykonali je łowcy z górnego paleolitu, najstarsze ok. 20 tys. lat temu, w czasie ostatniego zlodowacenia, najmłodsze ok. 9 tys. lat temu. Ryli je trzema sposobami: wystukując kamieniem rzędy kropek, nacinając cienkie linie i wycierając powierzchnię. Najczęściej widać konie, tury, jelenie i kozy, a do tego zwierzęta, których dziś na Półwyspie Iberyjskim nie ma: bizony, renifery i nosorożca włochatego. Bród przez rzekę był od zawsze miejscem przejścia zwierząt i ludzi, a tym samym ważnym punktem dla myśliwych.

Ryty odkrył 17 października 1988 r. Manuel Santonja, dyrektor Muzeum w Salamance, podczas inwentaryzacji stanowisk w dolinie Águedy; na skały naprowadził go miejscowy pasterz. Kilka lat później po portugalskiej stronie granicy, w dolinie Côa, znaleziono podobne ryty przy budowie zapory. Kampania w ich obronie szła pod hasłem „ryty nie umieją pływać” i w 1995 r. zaporę wstrzymano. Côa trafiła na listę UNESCO w 1998 r., a w 2010 r. dopisano do niej Siega Verde jako drugą część tego samego zjawiska: rzadkiej sztuki paleolitycznej na otwartym powietrzu, a nie w jaskiniach. W 2018 r. Siega Verde jako pierwsze miejsce w Hiszpanii dostało wyróżnienie europejskiego szlaku kulturowego sztuki naskalnej Rady Europy.