Za Poblet zaczynają się góry Prades: wąskie drogi TV-7003 i TV-7004 z małym ruchem kręcą się przez sosnowe lasy i czerwone skały do Vilanova de Prades, wioski schowanej pod zaokrąglonymi skałkami z konglomeratu pasma Serra de la Llena (do 1021 m). Krótki zjazd drogą C-242 prowadzi do punktu widokowego Crestes de la Llena nad grzbietem, a za Ulldemolins droga T-3225 dowozi na krawędź urwiska, na której stoi Siurana. To trasa z hiszpańskich filmików motocyklowych: kilkadziesiąt kilometrów zakrętów przy małym ruchu.

Siurana leży na 737 m, na wapiennej skale nad doliną rzeki o tej samej nazwie, między górami Prades a masywem Montsant. W IX w. Arabowie zbudowali tu zamek, który pilnował całej okolicy, i to on stał się ostatnią muzułmańską twierdzą w Katalonii: chrześcijanie zdobyli go dopiero w latach 1153–1154, kilka lat po upadku Tortosy i Lleidy. Oblegały go wojska hrabiego Barcelony Ramona Berenguera IV (ok. 1114–1162), który małżeństwem z Petronelą Aragońską połączył Katalonię z Aragonią i dał początek Koronie Aragonii. Legenda mówi, że Abdelazia, córka muzułmańskiego namiestnika, wolała wjechać na koniu w przepaść niż wpaść w ręce zwycięzców; w skale na krawędzi urwiska, w miejscu zwanym Salt de la Reina Mora (Skok Mauretańskiej Królowej), pokazuje się odcisk podkowy. Z zamku zostały fragmenty murów i wież, a w centrum wioski stoi romański kościół Santa Maria z XII–XIII w., z tympanonem nad wejściem.

Ponad sto lat później zamek służył za więzienie dla książąt. W latach 1286–1288 trzymano tu Karola II Andegaweńskiego (1254–1309), króla Neapolu, wziętego do niewoli w bitwie morskiej w Zatoce Neapolitańskiej w 1284 r., w czasie wojny Aragonii z Andegawenami o Sycylię. Wolność odzyskał, oddając jako zakładników trzech synów; według katalońskich źródeł przebywali w Siuranie do 1295 r. Jeden z nich, Ludwik z Tuluzy (1274–1297), pod wpływem franciszkańskich nauczycieli zrzekł się praw do tronu, został biskupem Tuluzy, a w 1317 r. ogłoszono go świętym. Jego brat Robert Mądry (ok. 1276–1343) jako król Neapolu był mecenasem Giotta i Petrarki.

Dziś Siurana ma ok. 30 stałych mieszkańców i ok. 400 tys. odwiedzających rocznie, co wąska droga dojazdowa ledwo wytrzymuje. Dlatego ruch jest ograniczony, a w 2022 r. wieś odmówiła wejścia do stowarzyszenia „Najpiękniejsze wsie Hiszpanii”, żeby nie ściągać jeszcze większego tłumu. Wapienne ściany wokół są znane wspinaczom z całego świata, a w dole lśni turkusowy zalew Siurana. Z urwisk widać winnice Priorat, regionu słynnego z ciężkich czerwonych win z winorośli rosnących na łupkach (llicorella).