Rzymianie zbudowali latarnię na przełomie I i II w. n.e., gdy Brigantium (dzisiejsza A Coruña) było portem na szlaku morskim z Morza Śródziemnego do Brytanii. U stóp wieży zachował się kamień wotywny z imieniem budowniczego: Gajusz Sewiusz Lupus, architekt z Aeminium, czyli dzisiejszej Coimbry w Portugalii, ofiarował go bogu Marsowi. To rzadkość, bo autorzy rzymskich budowli zwykle pozostają anonimowi. Wieża stoi i świeci do dziś. To jedyna latarnia z czasów rzymskich, która nadal działa, i od 2009 r. jest na liście UNESCO.

Średniowiecze dołożyło jej legend. Według jednej Herkules pokonał tu olbrzyma Geriona, pochował go, a nad grobem usypał kopiec i postawił pochodnię. Stąd nazwa wieży i głowa olbrzyma pod wieżą w herbie miasta. Inna opowieść, z irlandzkiej „Księgi najazdów”, mówi o celtyckim królu Breoganie, który zbudował tu wieżę. Jego syn Ith miał z jej szczytu w pogodny wieczór zobaczyć Irlandię i popłynąć ją zdobyć. Galicyjczycy chętnie przypominają tę historię, a imię Breogana jest w hymnie Galicji.

W XVIII w. wieża była zniszczona, więc za Karola III inżynier Eustaquio Giannini obudował rzymski rdzeń klasycystycznym płaszczem i dodał górną kondygnację; prace ukończono w 1791 r. W środku wciąż widać rzymskie mury i ślady rampy, po której dawniej wnoszono drewno do ognia na szczycie. Wieża jest trzecią najwyższą latarnią Hiszpanii, a w 2008 r. „zaprzyjaźniła się” ze Statuą Wolności i latarnią El Morro w Hawanie.