Ok. 20 km na północ od Huesci rzeka Guatizalema przebija się przez pierwsze pasmo Pirenejów, Sierra de Guara. W 1971 r. zamknięto tu wąwóz betonową zaporą wysoką na 85 m, a nad zielonkawą wodą zbiornika wyrastają mallos: kilkudziesięciometrowe iglice i baszty ze zlepieńca. Zlepieniec to skała z otoczaków spojonych naturalnym cementem, które rzeki zniosły z wypiętrzających się Pirenejów kilkadziesiąt milionów lat temu. Erozja wypłukała miększe partie i zostawiła pionowe słupy w kolorze ochry, podobne do słynnych Mallos de Riglos kilkadziesiąt kilometrów na zachód.

Sierra de Guara to park przyrodniczy znany z kanionów, w których latem uprawia się kanioning, i z dużych kolonii sępów. Nad Vadiello krążą sępy płowe i ścierwniki, a przy odrobinie szczęścia orłosęp, który żywi się kośćmi zrzucanymi z wysokości na skały.

Między iglicami, wciśnięte w skalne ściany, stoją dwie małe pustelnie świętych Kosmy i Damiana. Według tradycji byli to bracia, może bliźnięta, lekarze, którzy leczyli wszystkich za darmo i zginęli jako męczennicy w prześladowaniach za Dioklecjana, w 283 albo 303 r., w Syrii. Czci ich Kościół katolicki i prawosławny, są patronami lekarzy, farmaceutów i chirurgów, a także Florencji. Przez większą część roku są zamknięte, a otwiera się je na majową pielgrzymkę, gdy mieszkańcy Loporzano i okolicznych wiosek idą od zbiornika ścieżką S-7 (ok. 1 h), słuchają mszy wśród skał i jedzą wspólny posiłek pod iglicami.