Typ	zamek, widok
Czas	1–1,5 h
Wstęp	biletowany, sezon kwiecień–październik, jeden dzień w tygodniu zamknięte [godziny i cena do sprawdzenia; źródła podają różne dane]
Wysokość	ok. 305 m n.p.m., na skale nad morzem
Pierwsza wzmianka	1272 r. (Castrum Sancti Angeli w dokumencie Andegawenów)
Budowniczy	przypisywany despotom Epiru, Michałowi I lub Michałowi II Komnenom Dukasom (XIII w.)
Rola	z Gardiki i Kassiopi tworzył trójkąt obrony wyspy; nigdy nie zdobyty

Na miejscu

• Wejście na szczyt o otwarciu, zanim zrobi się upał (cienia prawie nie ma).
• Kaplice i cysterny na szczycie; widok na zatoki Paleokastritsy i Agios Georgios.
• Po drodze punkt widokowy nad wsią Lakones i wsie Makrades i Krini.

Rys historyczny

Angelokastro siedzi na szczycie samotnej, stromej skały nad zachodnim wybrzeżem, ok. 300 m nad morzem, i z daleka wygląda jak naturalne przedłużenie urwiska. To jeden z najważniejszych zamków Wysp Jońskich. Nie wiadomo dokładnie, kto go zbudował; zwykle przypisuje się go despotom Epiru z rodu Komnenów Dukasów, Michałowi I, który w 1214 r. opanował Korfu, albo jego synowi Michałowi II. Nazwa „Zamek Anioła” może nawiązywać do ich rodowego przydomka Angelos. Pierwszy pewny dokument pochodzi z 1272 r., kiedy zamek przejął w imieniu Karola Andegaweńskiego Giordano di San Felice. Wykopaliska z 1999 r. pokazały, że szczyt był zasiedlony i być może umocniony już w V–VII w.

Zamek pilnował północno-zachodniego wybrzeża i szlaków żeglugowych do Adriatyku, a z jego murów widać było miasto Korfu, któremu załoga dawała sygnały o zbliżających się wrogach. Razem z Gardiki na południu i Kassiopi na północnym wschodzie tworzył obronny trójkąt wyspy. W czasie wielkiego najazdu tureckiego w 1537 r., kiedy flota Barbarossy spustoszyła Korfu, tylko dwa miejsca na wyspie nie wpadły w ręce najeźdźców: twierdza w mieście i Angelokastro. W 1571 r. turecki admirał Kılıç Ali Pasza rzucił na Angelokastro dwie trzecie swoich ludzi, ale załoga, wzmocniona chłopami z okolicznych wsi, którzy schronili się za murami, odparła atak. Zamek nie został zdobyty nigdy, a od 1387 r. do końca XVI w. był oficjalną stolicą wyspy i siedzibą weneckiego prowedytora generalnego Lewantu.

Dziś na szczyt prowadzi stroma ścieżka od kasy (kilkanaście minut pod górę). Na górze są resztki murów, cysterny na wodę, kościół Archanioła Michała na miejscu wczesnochrześcijańskiej bazyliki i wykuta w skale kaplica św. Kyriaki z malowidłami z XVIII w., w której mieszkał kiedyś pustelnik. Przede wszystkim jednak widok, który rysował w XIX w. Edward Lear: na północ zatoka Agios Georgios i cypel Afionas, na południe zatoki Paleokastritsy, a w pogodny dzień góry Epiru po drugiej stronie wyspy.

Droga: Korfu: Paleokastritsa – Lakones (Bella Vista) – Makrades – Krini (Angelokastro) – Pagoi – Agios Georgios Pagon (ΕΠ29)

39.67839, 19.68716 (wikidata:Q536865)