Na końcu półwyspu Kanoni, kilka kilometrów na południe od Starego Miasta, jest widok, który od stu lat zdobi pocztówki z Korfu. W dole, na płyciźnie przy wejściu do laguny Chalikiopoulou, stoi biały klasztor Matki Bożej Vlacherny z czerwonym dachem i dzwonnicą, połączony z lądem wąską groblą. Klasztor pochodzi z XVII w., a jego nazwa nawiązuje do dzielnicy Blachernai w Konstantynopolu, gdzie stał słynny cesarski kościół Matki Bożej. Za nim, kilkaset metrów od brzegu, z wody wyrasta Pontikonisi, czyli Mysia Wyspa: skała porośnięta cyprysami, z małą bizantyjską kaplicą Chrystusa Pantokratora z XI–XII w.

Miejscowa tradycja mówi, że Pontikonisi to okręt Feaków, który odwiózł Odyseusza na Itakę. Posejdon, rozgniewany, że Feakowie pomagają jego wrogowi, zamienił statek w skałę na oczach mieszkańców, gdy wpływał do portu (Homer, „Odyseja”, XIII). Starożytni utożsamiali Korfu z homerycką Scherią, krainą króla Alkinoosa, a skał „podobnych do okrętu” szuka się na wyspie w kilku miejscach; ta jest najsłynniejsza. Mówi się też, że kształt wysepki natchnął szwajcarskiego malarza Arnolda Böcklina do „Wyspy umarłych” [hipoteza].

Z Pontikonisi wiąże się rodzina Durrellów, która mieszkała na Korfu w latach 1935–1939. Dzieci pływały tu z brzegu, a po śmierci Geralda Durrella (1995) i jego siostry Margaret część ich prochów rozsypano na wysepce. Dziś do kaplicy dowożą łódki z grobli pod klasztorem. Tuż obok, po drugiej stronie laguny, kończy się pas startowy lotniska: samoloty przelatują nisko nad wodą, a taras widokowy w Kanoni to ulubione miejsce fotografów lotniczych.