Miasto Korfu, po grecku Kerkyra, to jedno z niewielu greckich miast, których nigdy nie zdobyli Turcy. Przez ponad czterysta lat (1386–1797) wyspa należała do Wenecji, a stolica była jej główną twierdzą u wejścia na Adriatyk. Ciasne uliczki zwane kantounia, wysokie kamienice z zielonymi okiennicami, place z cysternami i dzwonnice o włoskich kształtach przypominają raczej Wenecję niż Grecję. W 2007 r. Stare Miasto wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO jako przykład obwarowanego miasta portowego. Eksperci UNESCO zwrócili uwagę, że zabudowa jest w większości późniejsza, z czasów brytyjskich, a część kwartałów zniszczyły niemieckie bombardowania w 1943 r. Wartością jest układ miasta i jego weneckie fortyfikacje.

Stara Twierdza (Palaio Frourio) zajmuje skalisty cypel o dwóch szczytach, od których, według popularnego wyjaśnienia, wzięła się zachodnia nazwa wyspy: bizantyjskie Koryfo, „szczyty”. Wenecjanie odcięli cypel od miasta wykopanym przez przesmyk kanałem morskim Contrafossa i zamienili go w sztuczną wyspę. Twierdza wytrzymała trzy wielkie oblężenia tureckie. W 1537 r. flota Hajraddina Barbarossy spustoszyła wyspę, a ludność, której nie wpuszczono za mury, w dużej części zginęła albo trafiła w niewolę. W 1716 r. obroną dowodził niemiecki hrabia Johann Matthias von der Schulenburg; po siedmiu tygodniach Turcy odpłynęli 19 sierpnia. Na pamiątkę tego zwycięstwa Wenecja postawiła Schulenburgowi pomnik, który do dziś stoi przy wejściu do twierdzy. Dwa lata później, w 1718 r., piorun trafił w prochownię i wybuch zniszczył większość zabudowań cytadeli.

Po Wenecjanach przyszli Francuzi, potem Rosjanie z Turkami, znowu Francuzi i od 1814 r. Brytyjczycy. Francuzi zbudowali arkady Liston na wzór paryskiej Rue de Rivoli, a Brytyjczycy pałac św. Michała i św. Jerzego nad placem Spianada; po nich zostało też krykietowe boisko na tym placu, jedyne takie miejsce w Grecji, gdzie krykiet jest naprawdę popularny. Wyspę przyłączono do Grecji w 1864 r. Z Korfu pochodził Joannis Kapodistrias (1776–1831), pierwszy przywódca niepodległej Grecji; jego imię nosi lotnisko.

Duchowym sercem miasta jest kościół św. Spirydona z relikwiami patrona wyspy, biskupa z Cypru z IV w. Według tradycji święty dwa razy uratował Korfu przed zarazą, a w 1716 r. przed Turkami. Cztery razy w roku (Niedziela Palmowa, Wielka Sobota, 11 sierpnia i pierwsza niedziela listopada) relikwie obnosi się w procesji z orkiestrami dętymi, z których Korfu słynie. W Wielką Sobotę przed południem mieszkańcy zrzucają z balkonów gliniane dzbany pełne wody (botides), a huk tłuczonej gliny ma przegonić zło.