Typ	plaza, klasztor, wybrzeze
Czas	pół dnia
Wstęp	bez opłat; leżaki na Glyfadzie płatne
Myrtiotissa	piaszczysta zatoka pod klifem, bez zabudowy, z klasztorem Matki Bożej Myrtiotissy (ok. XVI w.) nad plażą
Glyfada	ok. 1 km złotego piasku, ratownicy, bary i leżaki
Naturyzm	część Myrtiotissy tradycyjnie należy do naturystów

Na miejscu

• Myrtiotissa rano, zanim zrobi się tłoczno; potem kawa w barze na końcu drogi.
• Klasztor nad plażą: krótka wizyta, skromny strój.
• Glyfada na leniwe popołudnie z leżakiem i parasolem.
• Wieczorem zachód słońca z Tronu Kajzera w Pelekas (osobna karta).

O miejscu

Pod wsią Pelekas zachodnie wybrzeże Korfu opada stromymi, zalesionymi zboczami do morza, a między skalnymi cyplami leżą piaszczyste zatoki. Dwie są szczególnie ładne i zupełnie różne. Glyfada to długa plaża złotego piasku, z łagodnym zejściem do wody, barami, leżakami i ratownikami: wygodna na cały dzień, ale latem pełna ludzi. Kilka kilometrów na północ leży Myrtiotissa, mała zatoka bez hoteli, do której prowadzi tylko stroma droga w dół zbocza. Za plecami ma klif porośnięty oliwkami i makią, przed sobą otwarte morze i duże skały w wodzie.

Nazwa pochodzi od klasztoru Matki Bożej Myrtiotissy (Myrtidiotissy), który stoi na zboczu nad plażą wśród ogrodów i oliwek. Klasztor datuje się mniej więcej na XVI w.; tradycja wskazuje jako fundatora hieromnicha Daniela Kangelarisa, a po zniszczeniach odbudowywano go aż do 1937 r. Imię Matki Bożej „od mirtu” wiąże się z legendą, znaną z kilku greckich sanktuariów, o ikonie odnalezionej przez pasterza w krzaku mirtu [do sprawdzenia dla Korfu]. Wnętrze kościoła zdobią ikony w stylu szkoły jońskiej.

Myrtiotissa od dziesięcioleci przyciąga ludzi, którzy szukają spokoju; część plaży tradycyjnie należy do naturystów. Lawrence Durrell, który mieszkał na Korfu w latach 30., zachwycał się nią w książce o wyspie. Woda jest tu czysta, ale przy wietrze z zachodu fale bywają wysokie, a dno szybko opada.

39.59593, 19.79801 (wikidata:Q25162436)