Ochagavía, po baskijsku Otsagabia, to stolica doliny Salazar w Pirenejach nawarskich, ok. 85 km od Pampeluny. Kamienne domy z herbami nad szerokimi portalami stoją po obu brzegach rzeki Anduña, spiętej średniowiecznym kamiennym mostem, a strome dachy ciągną się aż do brzegu wody. W internetowych zestawieniach porównuje się ją z bajkowymi miasteczkami Szwarcwaldu, ale to wieś bardzo pirenejska: wąskie przejścia między domami nazywa się tu etxekarte albo belena, a domy mają podwójne okna i strome, dwu- lub czterospadowe dachy.

Ogień zresztą odcisnął się na jej historii. W 1794 r., w czasie wojny Hiszpanii z rewolucyjną Francją, francuscy żołnierze spalili wieś: 182 domy, 52 zabudowania gospodarcze i kaplicę św. Marcina. Odbudowano ją w tym samym miejscu, a drewniane gonty zastąpiono dachówką; dachy z dębowego gontu zostały tylko na wieży kościoła i w Muskildzie. Kościół San Juan Evangelista ma części z XI w. i trzy renesansowe ołtarze Miguela de Espinala z XVI w. Popularna opowieść, że nazwa wsi pochodzi od „ośmiu domów” ocalałych z pożaru, jest legendą: miejscowość nazywała się tak już w 1284 r. Etymologia jest niepewna, jedna z hipotez łączy ją z baskijskim otso, „wilk”, a w herbie doliny Salazar jest wilk niosący owcę.

Nad wsią, na górze na wysokości ok. 1025 m, stoi romańskie sanktuarium Matki Bożej z Muskildy z XII w., przebudowane w XVII w., z wieżą krytą stożkowym dachem. Pożar z 1794 r. je oszczędził. 8 września ośmiu tancerzy w tradycyjnych strojach doliny tańczy tu tańce z kijami i z chustami, a prowadzi ich „Bobo”, postać w masce z dwiema twarzami. Dolina miała też własną odmianę baskijskiego, salacenco; przekaz w rodzinach urwał się ok. 1900 r., a ostatni mówiący zmarli na przełomie XX i XXI w. Dziś młodzi uczą się w szkole literackiego baskijskiego.