Salto del Nervión to najwyższy wodospad Półwyspu Iberyjskiego: woda spada swobodnie 222 m, z krawędzi płaskowyżu na wysokości ok. 790 m na dno kanionu Délika na ok. 578 m. Spada z pionowej ściany wapieni z kredy, na granicy gminy Amurrio w baskijskiej Álavie i Berberany w kastylijskim Burgos. Strumienie Iturrigutxi, Ajiturri i Urita zbiegają się na płaskowyżu, a dopiero pod wodospadem rzeka zaczyna się nazywać Nervión; ta sama, która kilkadziesiąt kilometrów dalej płynie przez Bilbao. W internetowych zestawieniach porównuje się go z islandzkim Háifoss, a miejscowi nazywają go też Końskim Ogonem (Cola de Caballo).

Haczyk polega na tym, że wodospad przez większą część roku nie istnieje. Płaskowyż jest krasowy, więc woda szybko ginie w szczelinach skał i wypływa dopiero w dolinie koło Orduñy. Wodospad pojawia się po długich deszczach i przy topnieniu śniegu, zwykle późną jesienią, zimą i wczesną wiosną. Latem z punktu widokowego widać zwykle tylko suchą skałę i głęboki kanion, choć sam widok w przepaść i tak robi wrażenie. Najlepiej jechać po kilku deszczowych dniach.

Płaskowyż nad wodospadem to Monte Santiago, pomnik przyrody od 1996 r. (2411 ha) z dużym lasem bukowym, który jesienią złoci się jak Irati, tylko w mniejszej skali. Przy szlaku do punktu widokowego stoi odbudowana lobera, kamienna pułapka na wilki: zwężający się korytarz z murów, którym naganiano wilki do dołu. Przypomina, że jeszcze niedawno pasterze z tej okolicy walczyli z nimi o stada.