Seliștat leży na płaskowyżu między dolinami Hârtibaciu i Aluty (Olt), ok. 18 km na północny zachód od Fogaraszu i 26 km na południe od Sighișoary, w gminie Șoarș, do której należą też Bărcuț (Bekokten), Felmer, Rodbav i sam Șoarș. Każda z tych pięciu wsi ma kościół warowny. Niemiecka nazwa Seligstadt i łacińska Felix locus znaczą to samo: „szczęśliwe”, „błogosławione miejsce”. Wieś należała do Stolca Szenkowskiego (Schenker Stuhl z ośrodkiem w Cincu, niem. Großschenk), jednego z „Siedmiu Stolców”, czyli okręgów sądowych, z których wzięła się niemiecka nazwa Siedmiogrodu, Siebenbürgen. Kronika wsi podaje jako pierwszą wzmiankę rok 1206 [do sprawdzenia w dokumencie źródłowym]. Za tym stoi wielka kolonizacja: od połowy XII w. węgierscy królowie, poczynając od Gejzy II, sprowadzali osadników znad Renu i Mozeli, z Flandrii i Luksemburga, żeby zaludnili i strzegli wschodniej granicy królestwa. Nazwano ich Sasami, choć z Saksonii pochodzili nieliczni. W 1224 r. Andrzej II nadał im przywilej, Andreanum, który dał im samorząd, własne sądy i wolność osobistą. Przez następne siedem wieków saskie wsie wyglądały podobnie: zwarta ulica z domami szczytem do drogi, a na środku, na wzgórzu, kościół, zarazem świątynia, twierdza i spiżarnia gminy.

Kościół św. Mikołaja zbudowano ok. 1300–1350 jako gotycką salę z wielobocznym prezbiterium, bez wieży. W XV w. przez Siedmiogród zaczęły przechodzić tureckie najazdy, a saskie wsie nie miały zamków ani rycerstwa, więc same zamieniały kościoły w fortece. Pod koniec XV w. nad prezbiterium wyrosła trzykondygnacyjna wieża obronna, zwieńczona drewnianą galerią obronną (Wehrgang) i czterospadowym dachem. To ją masz na zdjęciu z zegarem: drewniane deskowanie pod dachem to właśnie ta galeria. Ściany wzmocniono przyporami połączonymi łukami, a między przyporami a murem zostawiono szczeliny, przez które na napastników lało się wrzącą smołę albo wodę. Nawa dostała piętro obronne z otworami strzelniczymi (te małe okienka pod okapem), a zachodni portal kratę opuszczaną. Wokół stanął mur, trzykondygnacyjny bastion od północy i spichlerz w narożniku północno-wschodnim. To właśnie budowla taka jak ta, w której nocowałeś. Ze szczelinami strzelniczymi i grubymi ścianami była ostatnim schronieniem: w czasie oblężenia każda rodzina miała w niej swoją komorę na zboże, słoninę i dobytek, a w czasie pokoju trzymano tu zapasy całej wsi. W 1848 r. gotyckie sklepienie gwiaździste zastąpiono ceglanym. Ambona z baldachimem pochodzi z 1652 r., a ołtarz z 1807 r. ma obraz Fritza Schullerusa, malarza saskiego, z 1892 r.

Najbardziej dramatyczna część historii Seligstadt rozegrała się w XX w. W międzywojniu w Rumunii żyło ok. 750 tys. Niemców, z czego około jednej trzeciej stanowili Sasi siedmiogrodzcy [liczby do sprawdzenia]. W styczniu 1945 r. Sowieci wywieźli do pracy przymusowej w ZSRR dziesiątki tysięcy rumuńskich Niemców, kobiety i mężczyzn w wieku produkcyjnym, a reforma rolna odebrała Sasom ziemię. W latach 70. i 80. Republika Federalna Niemiec wykupywała swoich rodaków od reżimu Ceaușescu, płacąc za każdego wyjeżdżającego. Kiedy w grudniu 1989 r. reżim upadł, otworzyły się granice i w ciągu kilku lat do Niemiec wyjechała zdecydowana większość Sasów, często całe wsie naraz. W Seligstadt, jak w setkach innych wsi, kościół, plebania i szkoła zostały puste. Dziś w całej gminie Șoarș Niemcy to ok. 1,5% mieszkańców (2021), a wieś zamieszkują głównie Rumuni. Rumuńscy sąsiedzi byli tu zresztą od dawna: w 1733 r. we wsi, nazywanej po rumuńsku Jălișteat, mieszkało kilkanaście rodzin rumuńskich. Stary cmentarz na zboczu z niemieckimi nagrobkami to cicha pamiątka po tych, których już tu nie ma.

Kto ratuje kościół i prowadzi obozy. Ratunek przyszedł od Kościoła ewangelickiego w Fogaraszu (Evangelische Kirche A.B., luterański Kościół Sasów). W 1997 r. tamtejszy proboszcz, ks. dr Johannes Klein, rozpoczął prace: nowy dach, rynny, remont organów. Plebanię i szkołę wyremontowali wolontariusze i zamienili je w ośrodek młodzieżowy. W 2010 r. pracownicy Kościoła i członkowie młodzieżowego ruchu z Fogaraszu założyli stowarzyszenie Jugendzentrum Seligstadt. Od 2012 r. w sąsiednim Bekokten (Bărcuț) działa Kinderuni, „Uniwersytet Dziecięcy”, z muzeum dla dzieci. Latem oba miejsca prowadzą tygodniowe obozy po niemiecku i po rumuńsku: cyrk, teatr w lesie, elektronikę, „Miasteczko Dzieci” (Kinderspielstadt), tydzień śpiewu. Według zapowiedzi turystycznych co roku przyjeżdżają na nie setki dzieci i młodzieży. W latach 2014–2020 kościół odnowiono z funduszy UE. We wrześniu 2026 r. Johannes Klein dostał od saskiej społeczności Medal Honterusa, m.in. za pracę z młodzieżą. Ośrodek gości też grupy z zewnątrz, które prowadzą tu własne obozy. Na przykład w 2015 r. obóz językowy w Seligstadt dla młodzieży z Serbii, Chorwacji, Rumunii i Węgier prowadzili studenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Ludwigsburgu [nazwa stowarzyszenia, które spotkałeś – do ustalenia]. Saskie kościoły warowne, prawie wszystkie bez parafian, przeżywają dzięki takim ludziom drugie życie jako schroniska, sale koncertowe i obozy. W pobliskim Holzmengen (Hosman) działa podobny europejski ośrodek spotkań młodzieży.