Apoala leży w zielonej dolinie Mixteca Alta, ok. 40 km na północ od Nochixtlán, na ok. 1970 m. Po suchych, wyjałowionych wzgórzach, przez które się tu jedzie, dolina zaskakuje: rzeka Apoala płynie wśród pól i drzew, a tuż za wsią wpada w wąski kanion o skalnych ścianach wysokich do ok. 200 m. Na jego krańcu woda spada kaskadą Cola de Serpiente, „ogon węża”, do zielono-turkusowych, lodowatych basenów; źródła różnią się co do jej wysokości, od ok. 30 do ponad 60 m. W zboczach są jaskinie: Yavi Ko Maa (Cueva de la Culebra) ma dwie komory długości ok. 35 i 40 m z naciekami i podziemnym jeziorkiem o nieznanej głębokości, a na skale Peña de las Guacamayas zachowały się białe malowidła ludzi i zwierząt. Nad doliną stoją samotne skały o własnych nazwach i legendach: Peñas Gemelas („skały bliźniacze”) i Peña del Diablo („diabelska skała”) z grotą, o której opowiada się historie.

Dla Mixteków to miejsce początku. Ich nazwa doliny, Yuta Tnoho, znaczy według dominikanina Antonio de los Reyesa, autora gramatyki języka mixteckiego z 1593 r., „rzeka, z której wyszli panowie”. Mit zapisany w przedhiszpańskich księgach malowanych mówi, że pierwsi władcy i bogowie narodzili się z wielkiego drzewa rosnącego nad rzeką w Apoali. Najpełniej pokazuje to Kodeks Wiedeński (Codex Vindobonensis Mexicanus I, zwany też Kodeksem Yuta Tnoho), księga z XIV w., składana w harmonijkę, 52 strony na ok. 13,5 m długości. Na jego awersie bohater kultury 9 Wiatr schodzi z nieba, unosi niebo i wody i porządkuje ziemię Mixteków, a na stronie 37 z rozszczepionego, rzeźbionego drzewa w Apoali wychodzą kolejno pięćdziesiąt jeden postaci, bogowie i możni, wśród nich mityczni przodkowie rodów znanych z innych kodeksów mixteckich. Zaraz potem 9 Wiatr składa w Apoali ofiary Pani 1 Orzeł, bogini rzek. Sam kodeks trafił do Europy prawdopodobnie już w 1519 r., razem z Kodeksem Zouche-Nuttall, jako dar dla Karola V; przez Portugalię, Rzym i Weimar dotarł do Wiednia i jest dziś w Austriackiej Bibliotece Narodowej.

Dzisiejsza wieś jest mała i wyludniona: w 1921 r. miała ponad tysiąc mieszkańców, w 2020 r. już tylko 270. Nazwa „Apoala” pochodzi z nahuatl i bywa tłumaczona jako „woda, która niszczy”, choć przewodniki podają też inne znaczenia. Wspólnota prowadzi własne centrum ekoturystyczne Apoala Yutsa To'on: przewodników, chatki z adobe, pole namiotowe i jadłodajnię z obiadem domowym. Dolina leży na szlaku Ruta Mixteca, a według przewodników w granicach rezerwatu biosfery Tehuacán-Cuicatlán [do sprawdzenia]. Ze wsi warto zajrzeć po drodze do dawnego klasztoru dominikanów w Yanhuitlán koło Nochixtlán.