Z daleka wygląda to jak dwa wodospady, które zamarzły w biegu: białe kurtyny skalne zwisają z krawędzi zboczy nad doliną, ok. 50–90 m nad jej dnem. Nie ma w nich jednak lodu ani prawie wody. To trawertyn, skała wytrącona z wody źródlanej. Deszcz wsiąka w wapienne góry, po drodze pochłania dwutlenek węgla i rozpuszcza skałę; gdy wypływa na powierzchnię i oddaje gaz, nadmiar węglanu wapnia osadza się na krawędziach, warstewka po warstewce, przez tysiące lat. Tak powstały Cascada Chica, „mały wodospad”, ok. 12 m wysokości i ok. 60 m szerokości u podstawy, oraz Cascada Grande, ok. 30 m i ok. 90 m szerokości. Domieszki żelaza i innych metali barwią miejscami biel na żółto i rdzawo.

Nazwa, „woda wrze”, myli: źródła mają ok. 22–27 °C. Bulgocą, bo z wodą uchodzi rozpuszczony w niej dwutlenek węgla. Na górnym tarasie woda zbiera się w płytkich, naturalnych misach i w dwóch większych basenach urządzonych przez mieszkańców (najpłytszy z 2007 r.); ten najbliżej krawędzi przelewa się w stronę doliny i to on najbardziej buduje skalną kurtynę. Ilość wody wyraźnie zmienia się między porą deszczową a suchą, więc pod koniec października, tuż po deszczach, baseny bywają pełniejsze niż wiosną.

Zbocza nad wodospadami pocinają ślady jednego z najstarszych dzieł rąk ludzkich w dolinie: tarasy i siatka wąskich kanałów, którymi woda ze źródeł spływała po stoku. Archeolog James Neely, badający je w latach 60. i 70. XX w., datował system na ok. 2500 lat i uznał za kanały nawadniające pola kukurydzy; geograf William Doolittle nazwał je jedynym znanym w Mezoameryce przykładem takich kanałów. Inaczej czytali je w 1987 r. William Hewitt, Marcus Winter i David Peterson: według nich tarasy służyły do odparowywania słonej wody, a Hierve el Agua było przede wszystkim warzelnią soli. Spór nie jest rozstrzygnięty, a część badaczy uważa, że obie funkcje mogły się zmieniać z czasem. Dla dawnych mieszkańców doliny źródła miały zapewne także znaczenie święte.

Ziemia pod wodospadami należy do zapoteckiego ejido San Lorenzo Albarradas, ale parador turystyczny prowadzi leżąca na tych gruntach wspólnota San Isidro Roaguía: do jej mieszkańców należą ośrodek z basenami i przebieralniami (od 1990 r.) i większość straganów. O to, kto ma zarządzać miejscem i dzielić wpływy z biletów, obie społeczności spierają się od początku XXI w. W latach 2005–2007 miejsce było zamknięte; według władz ejido trybunał agrarny potwierdził w 2014 r., że mieszkańcy Roaguía nie są właścicielami tych gruntów. Wiosną 2020 r. drogę zablokowano w czasie pandemii, a 2021-03-25 władze San Lorenzo Albarradas ogłosiły „definitywne” zamknięcie dla turystów, powołując się na ryzyko wybuchu przemocy. Wspólnota z Roaguía otworzyła parador ponownie 2021-10-13, po roku i siedmiu miesiącach przerwy, bez zgody sąsiadów; w kwietniu 2023 r. władze turystyczne stanu zapewniały, że miejsce jest otwarte, a konflikt wyciszony. Od tego czasu w prasie nie widać doniesień o kolejnym zamknięciu, ale spór agrarny nie został ostatecznie rozwiązany (stan na 2026-10, źródła: TV Azteca, Excélsior, Forbes México).