Greckie Akragas założyli ok. 582–580 r. p.n.e. koloniści z Geli, a według Tukidydesa dołączyli do nich osadnicy z Krety i Rodos. Miasto szybko się wzbogaciło na handlu z Kartaginą i uprawie oliwek. Około 570 r. p.n.e. rządził tu Falaris, wzorcowy tyran starożytnej legendy: miał palić przeciwników żywcem w spiżowym byku, z którego krzyki skazańców brzmiały jak ryk zwierzęcia. Złoty wiek przyszedł w V w. p.n.e., po zwycięstwie Greków nad Kartagińczykami pod Himerą w 480 r. p.n.e. Pindar sławił w odach zwycięstwa tutejszych arystokratów w igrzyskach, a z Akragas pochodził filozof Empedokles, który według legendy zginął, skacząc do krateru Etny.

Wtedy powstał rząd świątyń na grzbiecie nad morzem (nazwa „dolina” jest myląca). Imiona bóstw nadano im w większości dopiero w renesansie. Najlepiej zachowana jest świątynia Zgody z ok. 440–430 r. p.n.e., jedna z najlepiej zachowanych świątyń doryckich w ogóle. Przetrwała, bo w VI w. biskup Grzegorz zamienił ją w bazylikę Piotra i Pawła; nazwę „Zgody” dostała od łacińskiej inskrypcji znalezionej w pobliżu, która nie ma z nią nic wspólnego. W 406 r. p.n.e. Kartagińczycy zdobyli i złupili miasto, a ślady pożaru do dziś widać na świątyni zwanej świątynią Hery.

Z największej budowli, świątyni Zeusa Olimpijskiego, została gigantyczne rumowisko. Była to największa świątynia dorycka, jaką kiedykolwiek zaczęto budować, prawdopodobnie jako wotum za Himerę, i nigdy jej nie ukończono. Między półkolumnami stały kamienne atlasy wysokie na ok. 7,5 m, które podtrzymywały górną część ściany; jeden złożono z fragmentów w pobliskim muzeum, a jego kopia leży na ziemi wśród ruin.

Cały park ma ok. 1300 ha i jest największym parkiem archeologicznym w basenie Morza Śródziemnego. Od 1997 r. jest na liście UNESCO. Między świątyniami rosną stare drzewa oliwne i migdałowce, a w lutym, gdy kwitną migdały, w Agrigento odbywa się festiwal folklorystyczny Mandorlo in Fiore [termin do sprawdzenia].