Dougga leży na zboczu wzgórza wśród gajów oliwnych, nad żyzną doliną Wadi Khalled. Zanim przyszli Rzymianie, było to miasto numidyjskie, zapisywane w piśmie libijsko-berberyjskim jako TBGG; Rzymianie zrobili z tego Thugga. Pod forum odkopano sanktuarium poświęcone Masynissie, numidyjskiemu królowi, który w II wojnie punickiej przeszedł na stronę Rzymu i pomógł pokonać Hannibala. W czasach rzymskich miasto długo miało podwójny ustrój, z osobną społecznością obywateli rzymskich i miejscowych, aż za Septymiusza Sewera dostało status municypium.

Najcenniejszym zabytkiem przedrzymskim jest mauzoleum Atebana, wieżowy grobowiec z II w. p.n.e., jeden z bardzo nielicznych przykładów królewskiej architektury numidyjskiej. Była w nim dwujęzyczna inskrypcja, punicka i libijska. W 1842 r. brytyjski konsul w Tunisie Thomas Reade, wyjmując ją, poważnie zniszczył budowlę. Inskrypcja trafiła do British Museum i to dzięki niej udało się odczytać pismo libijskie, coś w rodzaju afrykańskiego kamienia z Rosetty. Mauzoleum zostało odbudowane z oryginalnych bloków na początku XX w.

UNESCO wpisało Douggę na listę w 1997 r. jako „najlepiej zachowane małe miasto rzymskie w Afryce Północnej”. Nad całością góruje Kapitol z II w. n.e., świątynia Jowisza, Junony i Minerwy, z kolumnadą i frontonem. Teatr z 168 lub 169 r. n.e. jest jednym z najlepiej zachowanych w Afryce rzymskiej i latem bywa sceną festiwalu teatralnego [do sprawdzenia]. Między świątyniami, łaźniami, domami z mozaikami i łukami triumfalnymi zachował się układ krętych ulic, a turystów jest zwykle niewielu.