Wjeżdżając do El Djem, widzi się amfiteatr z daleka: wyrasta nad niskimi domami miasteczka jak statek nad portem. Ma 148 na 122 m i mieścił ok. 35 000 widzów, co czyni go jednym z największych amfiteatrów rzymskich na świecie. Zbudowano go ok. 238 r. n.e. w Thysdrus, mieście, które bogaciło się na oliwie: okolice były wtedy mniej suche niż dziś, a oliwa z Byzaceny płynęła statkami do Rzymu.

Thysdrus ma swoje miejsce w wielkiej historii. W 238 r., w Roku Sześciu Cesarzy, miejscowi właściciele ziemscy zabili znienawidzonego poborcę podatkowego i ogłosili cesarzem prokonsula Afryki Gordiana, mającego wtedy ok. 80 lat. Starzec bronił się podobno ze łzami, ale przyjął purpurę wraz z synem Gordianem II. Ich panowanie trwało tylko 36 dni: syn zginął w bitwie pod Kartaginą, a ojciec się powiesił. Cesarzem został w końcu wnuk, Gordian III, który ok. 244 r. podniósł Thysdrus do rangi kolonii; możliwe, że to on chciał ozdobić amfiteatrem rodzinne strony.

Budowla przetrwała, bo służyła potem jako twierdza. Według tradycji schroniła się w niej w VII w. berberyjska królowa al-Kahina walcząca z Arabami [legenda, do sprawdzenia]. W 1695 r., w czasie walk o władzę w Tunisie, bej Mohamed wybił w ścianie wyłom, żeby wykurzyć ukrywających się tu zwolenników brata; potem mieszkańcy latami brali z amfiteatru kamień na budowę domów. Mimo to arena z podziemiami dla zwierząt i gladiatorów zachowała się bardzo dobrze. Od 1979 r. jest na liście UNESCO, występowała w filmach (m.in. w „Żywocie Briana” Monty Pythona), a latem odbywa się w niej festiwal muzyki symfonicznej.