Kartaginę założyli Fenicjanie z Tyru, a tradycja przypisuje to królowej Elissie, którą Grecy i Rzymianie nazywali Dydoną. Uciekła z Tyru przed bratem, który zamordował jej męża, i wylądowała nad zatoką koło dzisiejszego Tunisu. Miejscowy wódz zgodził się dać jej tyle ziemi, ile pokryje jedna skóra wołu. Dydona pocięła skórę na cienkie paski i otoczyła nimi całe wzgórze. Stąd nazwa cytadeli, Byrsa, po grecku „skóra wołu”. Nazwa miasta, punickie Qart-ḥadašt, znaczy po prostu „Nowe Miasto”, czyli nowy Tyr.

Ta sama Dydona jest bohaterką IV księgi „Eneidy”. Wergiliusz, piszący na wzór Homera rzymską odpowiedź na „Odyseję”, sprowadza do niej rozbitego Trojańczyka Eneasza. Królowa zakochuje się w nim, a gdy bogowie każą mu płynąć dalej do Italii, rzuca na Trojańczyków klątwę i odbiera sobie życie. Rzymianie widzieli w tym mityczne źródło wojen punickich, w których Kartagina z Hannibalem na czele przez ponad sto lat walczyła z Rzymem o panowanie na Morzu Śródziemnym.

Koniec przyszedł w 146 r. p.n.e. Po prawie trzyletnim oblężeniu wojska Scypiona Emiliana zdobyły miasto, a ostatni obrońcy bronili się właśnie na Byrsie. Kartaginę zrównano z ziemią, ale już Cezar i August założyli na jej miejscu rzymską kolonię, która stała się jednym z największych miast cesarstwa. Z tego okresu pochodzą Termy Antoninusa nad samym morzem, zbudowane za cesarza Antoninusa Piusa w połowie II w. Były największym kompleksem łaźni rzymskich w Afryce i największym poza Italią; dziś stoją z nich głównie podziemia i jedna odbudowana kolumna, która pokazuje skalę dawnej sali.

Na szczycie Byrsy stoi Muzeum Narodowe Kartaginy i dawna katedra św. Ludwika, a obok widać odkopaną dzielnicę punickich domów. Ruiny są rozrzucone po całej dzisiejszej dzielnicy willowej Kartaginy, między ogrodami i rezydencjami, więc zwiedza się je kawałkami.