W XII pieśni „Odysei” Kirke ostrzega Odyseusza przed przesmykiem, w którym czyhają dwa potwory. Po jednej stronie na skale mieszka Scylla, po drugiej Charybda, która trzy razy dziennie wsysa morze i wyrzuca je z powrotem. Kirke radzi trzymać się Scylli: lepiej stracić sześciu ludzi niż cały statek. Tak się dzieje: gdy załoga patrzy z przerażeniem na wir, Scylla porywa z pokładu sześciu wioślarzy. Później, już sam na tratwie, Odyseusz ratuje się przed Charybdą, czepiając się drzewa figowego wyrastającego nad jej kryjówką. Już starożytni, m.in. Tukidydes, a za nim Wergiliusz w „Eneidzie”, umieszczali ten przesmyk w Cieśninie Mesyńskiej.

Miasteczko Scilla w Kalabrii wzięło nazwę od potwora, a skała, na której według tradycji mieszkała Scylla, dźwiga dziś zamek Ruffo. Charybdę lokalizowano po sycylijskiej stronie, przy przylądku Peloro (Punta del Faro) koło Mesyny. Wir w cieśninie naprawdę istnieje: powstaje tam, gdzie spotykają się prądy Morza Tyrreńskiego i Jońskiego, ale groźny jest tylko dla małych łodzi przy złej pogodzie. Zwrot „między Scyllą a Charybdą” oznacza wybór między dwoma równie złymi wyjściami.

Historia samego miasteczka też jest dramatyczna. W lutym 1783 r. trzęsienie ziemi zniszczyło Scillę; mieszkańcy uciekli na plażę, a tam zabrała ich fala tsunami. Kolejny kataklizm przyniosło trzęsienie mesyńskie w 1908 r. Dzielnica rybacka Chianalea, z domami stojącymi wprost na skałach i wąskimi przejściami do wody, żyła z połowu miecznika. Dawniej łowiono go z wiosłowych łodzi, a od lat 50. XX w. z kutrów z wysoką wieżą obserwacyjną i długim pomostem na dziobie, z którego rzuca się harpun.