Alentejo to dosłownie „to, co za Tagiem” (além Tejo): wielka, falista równina na południowy wschód od Lizbony, aż po Algarve i granicę z Hiszpanią. Zajmuje prawie jedną trzecią kontynentalnej Portugalii, ale mieszka tu tylko ok. 475 tys. ludzi, 17 na kilometr kwadratowy. Krajobraz to złote latem pola, gaje oliwne, winnice i przede wszystkim montado: rzadki las dębów korkowych i ostrolistnych, pod którymi pasą się krowy, owce i czarne świnie. Hiszpanie po drugiej stronie granicy nazywają to samo dehesą. Wsie są białe, wapnowane, z obwódkami w kolorze ochry lub błękitu, i zbite na wzgórzach, często pod zamkiem.

Ślady ludzi są tu bardzo stare: wokół Évory stoją megality, w tym kamienny krąg Almendres sprzed ponad 7 tys. lat. Rzymianie zbudowali w Évorze świątynię, której kolumny stoją do dziś, Maurowie zostawili po sobie nazwy, studnie i układ uliczek, a po rekonkwiście korona rozdała ziemie zakonom rycerskim i szlachcie. Tak powstały latyfundia: ogromne majątki, na których pracowali bezrolni robotnicy dniówkowi. Po rewolucji goździków w 1975 r. robotnicy zajmowali majątki w ramach reformy rolnej, a Alentejo na lata stało się bastionem komunistów; część ziemi wróciła potem do właścicieli. Jeszcze w 1998 r., gdy cały kraj odrzucił w referendum podział na regiony, Alentejo zagłosowało za.

Najbardziej rozpoznawalny produkt regionu to korek. Montado dębu korkowego zajmuje ok. jednej piątej lasów Portugalii, a kraj dostarcza ponad połowę korka zużywanego na świecie. Korę zdejmuje się ręcznie co 9 lat, nie ścinając drzewa; dąb korkowy żyje do ok. 300 lat i w Portugalii jest prawnie chroniony. Wody brakuje, dlatego w 2002 r. zamknięto zaporę Alqueva na Gwadianie: jej jezioro, ok. 250 km², to największy sztuczny zbiornik w Europie Zachodniej. Wieś Aldeia da Luz poszła pod wodę, a jej 360 mieszkańców przeniesiono do nowej wsi zbudowanej od podstaw. W montado żyją rzadkie ptaki drapieżne, m.in. orzeł iberyjski, a w Alentejo wraca ryś iberyjski.