Beira to dawna kraina środkowej Portugalii między Douro na północy a Tagiem na południu. Nazwa, znana z dokumentu z 1214 r., ma według jednej z hipotez mówić o ziemi otoczonej wodami. Kraina nigdy nie była jednolita. Beira Litoral to niziny nad oceanem z Coimbrą i Aveiro, Beira Alta to granitowy płaskowyż wokół Viseu i Guardy, a Beira Baixa to suchsze ziemie wokół Castelo Branco, które opadają ku Tagowi i granicy z Hiszpanią. Środkiem biegnie Cordilheira Central: łupkowe Serra da Lousã i Serra do Açor, a najwyżej granitowa Serra da Estrela z Torre (1993 m). W epoce lodowej lodowiec wyżłobił nad Manteigas dolinę Zêzere w kształcie litery U. Przyjmuję granice trzech prowincji z 1936 r. Dziś w przybliżeniu odpowiada im region Centro, choć Leiria, która do niego należy, nigdy nie była częścią dawnej Beiry.

Na tych wzgórzach Luzytanie bronili się przed Rzymem. Ich wódz Wiriat zginął w 139 r. p.n.e., a tradycja wiąże go z Viseu, gdzie stoi jego pomnik i ziemny wał zwany Cava de Viriato, choć wielu badaczy datuje go dopiero na X w. Rzymianie zbudowali Conímbrigę i za Augusta otoczyli ją murem długości ok. 2 km. Po najazdach Swebów w latach 465–468 biskup i większość mieszkańców przenieśli się do pobliskiego Aeminium. Miasto przejęło nazwę opuszczonej osady i tak powstała Coimbra. W jej klasztorze Santa Cruz leży Afonso Henriques, pierwszy król Portugalii, a do końca XIV w. Coimbra była stolicą królestwa. W 1290 r. król Dinis założył uniwersytet. Po kilku przeprowadzkach do Lizbony i z powrotem osiadł tu na stałe w 1537 r., a od 2013 r. jest na liście UNESCO.

Wnętrze Beiry to kraina emigracji. W latach 60. i na początku 70. setki tysięcy Portugalczyków wyjechały do Francji, ponad dwie trzecie w najgorętszych latach nielegalnie, „a salto”, czyli skokiem przez góry i granicę. Niektóre dystrykty interioru straciły w tej dekadzie czwartą część mieszkańców, a przygraniczny Sabugal był jedną z najbardziej wyludnionych gmin. Wiele górskich wsi do dziś świeci pustkami, choć łupkowe osady w Lousã i Açor, jak Piódão, odnowiono dla turystów. Region żyje z wina, sera i lasu, z przemysłu i usług wokół Coimbry, Aveiro i Viseu oraz z turystyki. Lasy sosnowe i eukaliptusowe regularnie płoną: 17 czerwca 2017 r. pożar wokół Pedrógão Grande zabił 66 osób, w większości na jednej drodze, EN236-1., a w sierpniu 2022 r. ogień strawił mniej więcej jedną czwartą parku przyrodniczego Serra da Estrela.