Kantabria to wąski pas zieleni między Morzem Kantabryjskim a Górami Kantabryjskimi, jedna prowincja, którą Hiszpanie nazywają po prostu La Montaña, „Góry”. Od południa wjeżdża się do niej z płaskowyżu Kastylii przez przełęcz Puerto del Escudo (1011 m): po stronie kantabryjskiej droga spada stromo, miejscami nawet 15%, w wilgotne doliny Pas, Pisueña i Miera. Na zachodzie wznoszą się Picos de Europa, największy masyw wapienny atlantyckiej Europy. Rzeka Deva przecięła go wąwozem La Hermida: 22 km, najdłuższy wąwóz Hiszpanii, ściany miejscami wyższe niż 600 m. Za nim leży Liébana z Potes, kotlina osłonięta górami, z opadami ok. 800 mm rocznie, wyraźnie suchsza od reszty regionu, dlatego rosną tu winorośl i drzewa owocowe.

Kantabrowie bronili się przed Rzymem do końca: wojny kantabryjskie trwały od 29 do 19 r. p.n.e., a w 26 r. p.n.e. przybył na nie osobiście cesarz August. Kasjusz Dion pisał, że niewielu Kantabrów wzięto do niewoli, bo woleli odebrać sobie życie. W 574 r. Wizygoci utworzyli tu księstwo Kantabrii; syn jego księcia Piotra ożenił się z Ermesindą, córką Pelagiusza, i w 739 r. został królem Asturii jako Alfons I. W klasztorze Santo Toribio w Liébanie mnich Beatus napisał w 776 r. „Komentarz do Apokalipsy”; zachowało się ok. 30 średniowiecznych odpisów z iluminacjami, zwanych beatusami. Klasztor przechowuje też Lignum Crucis, uznawane za największy zachowany fragment Krzyża.

Przez wieki Kantabria była oknem Kastylii na morze. Po otwarciu w 1753 r. drogi przez Reinosę, którą płynęła mąka z Mesety, Santander stał się portem Kastylii w handlu z Ameryką. Prowincję Kantabrii ustanowiono 28 lipca 1778 r. w Puente San Miguel; od 1833 r. nazywała się prowincją Santander, a od 1982 r. jest wspólnotą autonomiczną. Emigranci, którzy wrócili z Ameryki bogaci (indianos), budowali okazałe domy we wsiach. Mówi się po hiszpańsku, ale na zachodzie i w dolinach Pas i Soba przetrwała gwara montañés, z tej samej rodziny co język asturyjski.

Region żyje dziś głównie z usług, turystyki i przemysłu w okolicy Torrelavegi, a hodowla bydła zmieniła się z mlecznej na mięsną. Najbardziej osobną grupą są pasiegos z górnych dolin Pas, Pisueña i Miera: pasterze, którzy co sezon przenosili się z dobytkiem między kamiennymi szałasami na kolejnych pastwiskach (la muda). W 1816 r. francuski podróżnik Alexandre de Laborde podziwiał siłę pasiegas niosących ciężary w koszach na plecach (cuévanos) i pisał, że były najchętniej przyjmowanymi mamkami na dworze, a ich mężczyźni słynęli z przemytu.