Korsykę nazywa się „górą na morzu”: na wyspie trzy razy mniejszej od Sardynii wznoszą się dziesiątki szczytów powyżej 2000 m [do sprawdzenia], a z najwyższego, Monte Cinto, do morza jest zaledwie kilkadziesiąt kilometrów. Zachód to granit: czerwone urwiska, fiordowe zatoki i Calanche de Piana. Północny wschód, z półwyspem Cap Corse, to łupki i zielone wzgórza, a na samym południu stoi wapienny klif Bonifacio. W głębi rosną lasy sosny korsykańskiej, kasztanowce i wszechobecna makia, której zapach czuć z siodła.

Przez wieki wyspą rządziła Piza, a od XIII w. Genua, która otoczyła wybrzeże pierścieniem kamiennych wież strażniczych przeciw piratom. W XVIII w. Korsykanie zbuntowali się przeciw Genui, a w 1755 r. Pasquale Paoli ogłosił niepodległą Republikę Korsykańską z konstytucją, którą podziwiali oświeceniowi myśliciele, od Rousseau po Amerykanów walczących o niepodległość. W 1768 r. Genua sprzedała prawa do wyspy Francji, a rok później Francuzi rozbili wojska Paolego pod Ponte Novu. W tym samym 1769 r. w Ajaccio urodził się Napoleon Bonaparte, syn korsykańskiego szlachcica, który wcześniej walczył u boku Paolego.

Korsyka pozostała francuska, ale zachowała silne poczucie odrębności. Korsykański (corsu) jest językiem bliskim toskańskiemu, a dwujęzyczne tablice z przekreślonymi francuskimi nazwami są stałym widokiem. Od lat 70. XX w. działał tu zbrojny ruch narodowy; dziś spór toczy się głównie o autonomię. Wyspa żyje z turystyki, hodowli świń i owiec, wina i kasztanów.