Region Murcji to najsuchszy zakątek hiszpańskiego wybrzeża: spada tu ok. 300 mm deszczu rocznie, za to w kilku gwałtownych ulewach. Między nagimi pasmami gór Betyckich ciągną się kamieniste koryta okresowych rzek, ramblas, a wzdłuż Segury zielona huerta, ogród nawadniany kanałami z czasów arabskich. Spory o wodę rozstrzyga tu od wieków Consejo de Hombres Buenos, rada siedmiu „dobrych ludzi”, od 2009 r. razem z walenckim Trybunałem Wód na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Od 1979 r. płynie tu też kanałami woda z Tagu (trasvase Tajo-Segura) i dzięki niej suche równiny stały się jednym z największych ogrodów warzywnych i owocowych Europy.

Kartagenę założył ok. 227 r. p.n.e. Kartagińczyk Hazdrubal Piękny jako Qart Hadasht, „Nowe Miasto”; w 209 r. p.n.e. zdobył ją Scypion Afrykański i odtąd była rzymską Carthago Nova. Nazwę regionowi dała epoka arabska: 5 kwietnia 713 r. wizygocki możnowładca Teodomir zawarł z Abd al-Azizem, synem zdobywcy Hiszpanii, układ, który zachował jego ludziom wiarę i majątki za roczny trybut, i kraina nazywała się potem Tudmir. Samą Murcję założono ok. 825 r. Od 1243 r. była lennem Kastylii; bunt muzułmanów z 1264 r. stłumił Jakub I Aragoński, a osadnicy z Aragonii i Katalonii zostali. 12 lipca 1873 r. Kartagena ogłosiła się niezależnym kantonem i broniła przed wojskiem republiki do 12 stycznia 1874 r.; pierwsza flaga na forcie Galeras była według relacji przez pomyłkę turecka, więc ochotnik zamalował półksiężyc własną krwią.

Mówi się tu po hiszpańsku, ale z własnym akcentem i słownictwem. Gwara murcka ma ok. 3 tys. słów arabskiego pochodzenia i wiele aragońskich naleciałości po średniowiecznych osadnikach. Jej wiejska odmiana z huerty, panocho, jest dziś zagrożona, ale wraca raz w roku, gdy podczas wiosennego Bando de la Huerta czyta się w niej żartobliwe obwieszczenia.

Region żyje z rolnictwa, przemysłu i turystyki. Kartagena to baza marynarki wojennej i ośrodek petrochemii, a w górach między nią a La Unión kopano rudy od czasów rzymskich; górnictwo odżyło ok. 1840 r. i ściągnęło tu ludzi z Andaluzji. Ceną intensywnego rolnictwa jest Mar Menor, słona laguna o powierzchni 135 km². Spływające z pól nawozy wywołały w 2016 r. zakwit fitoplanktonu, tzw. „zieloną zupę”, która zabiła ok. 85% podwodnych łąk, a w 2019 i 2021 r. brzegi pokryły śnięte ryby. Mieszkańcy zebrali ponad pół miliona podpisów pod obywatelskim projektem ustawy i 30 września 2022 r. laguna jako pierwszy ekosystem w Europie dostała osobowość prawną.