Po tygodniach chłodu na páramo Tatacoa jest zupełnie innym światem: suchy, gorący labirynt wąwozów w dolinie górnej Magdaleny, między Kordylierą Środkową a Wschodnią, na wysokości ok. 430 m. Zajmuje ok. 330 km² i jest drugim po półwyspie La Guajira obszarem suchym Kolumbii. Formalnie to nie pustynia, tylko suchy las tropikalny: deszcz pada tu rzadko, a temperatura często przekracza 40°C. W pobliskiej Neivie średnia maksymalna przez cały rok wynosi 31–35°C, a noce mają ok. 22–23°C.

Gliniaste i piaszczyste osady rozmywane przez rzadkie, ale gwałtowne ulewy tworzą wąwozy i grzebienie głębokie nawet na 20 m. Najbardziej znane są dwa rejony: El Cuzco z rdzawoczerwonymi formami i szarawy Los Hoyos. Rośliny przystosowały się do suszy: kaktusy dorastają do 4–5 m, a korzenie niektórych gatunków sięgają 30 m w bok i 15 m w głąb. W osadach znajdowano skamieniałości dawnych zwierząt [szczegóły i muzeum w Villavieja do sprawdzenia].

Hiszpański konkwistador Gonzalo Jiménez de Quesada, założyciel Bogoty, przeszedł tędy w 1538 r. i nazwał to miejsce „Valle de las Tristezas”, Doliną Smutku. Dzisiejsza nazwa pochodzi od tatacoa, jak miejscowi nazywali grzechotnika. Blisko równika, bez świateł i hałasu dużych miast, Tatacoa jest jednym z najlepszych miejsc w Kolumbii do oglądania nieba: widać stąd gwiazdozbiory obu półkul, a przy drodze działa kilka małych obserwatoriów z pokazami nocnymi.