Na północy Ekwadoru, tuż przy granicy z Kolumbią, Andy przestają być lasem i polami, a stają się páramo: wysokogórską, wilgotną łąką między górną granicą lasu a skałami i śniegiem. Rezerwat El Ángel chroni ok. 16,5 tys. ha takiego páramo na wysokości ok. 3400–4200 m. Utworzono go w 1992 r., w 2012 r. wpisano na listę obszarów Ramsar, a w 2026 r. Ekwador zgłosił go na listę informacyjną UNESCO jako kandydata mieszanego, przyrodniczo-kulturowego. Dla prowincji Carchi ten skrawek gór jest ważniejszy niż wygląda: torfiaste gleby i mchy chłoną deszcz i mgłę jak gąbka i oddają wodę powoli, przez cały rok. Z lagun i strumieni rezerwatu biorą początek główne ujęcia wody dla miast prowincji.

Znakiem rozpoznawczym El Ángel są frailejones, czyli Espeletia pycnophylla subsp. angelensis, olbrzymie rośliny z rodziny astrowatych, krewniaczki stokrotki. Na grubym, czarnym pniu, okrytym płaszczem starych, zeschniętych liści, siedzi rozeta srebrzystych, mocno owłosionych liści. Włoski chronią przed nocnym mrozem i ostrym słońcem równika, a martwe liście na pniu działają jak izolacja. Tutejsze frailejones należą do najwyższych w Andach: dochodzą do ok. 7 m. Rosną bardzo powoli; u pokrewnych gatunków z Wenezueli zmierzono przyrost pnia o ok. 1–1,5 cm na rok, więc najwyższe okazy mogą mieć ponad sto lat [tempo wzrostu i wiek okazów z El Ángel do sprawdzenia]. Całe zbocza pokryte tysiącami tych roślin wyglądają z siodła jak armia nieruchomych postaci we mgle.

Wśród frailejones leżą laguny polodowcowe. Przy głównym wejściu są laguny El Voladero (ok. 3700 m), do których prowadzi szlak od centrum dla odwiedzających. W 2001 r. w lagunie El Voladero znaleziono rodzimą rybę, której wcześniej tu nie znano; wpuszczone przez ludzi pstrągi wyparły jednak rodzime ryby z wielu wód. Po drugiej stronie rezerwatu, od strony Tulcánu i Tufiño, leżą Lagunas Verdes (ok. 3850 m), turkusowe od siarki. Miejscowa legenda mówi, że w lagunach spoczywa duch Jerónima Tudpe, który wolał skoczyć w wodę niż zostać niewolnikiem konkwistadora. Ziemie po obu stronach dzisiejszej granicy zamieszkiwał lud Pastos; archeolodzy łączą z nim ceramikę stylów Capulí, Piartal i Tuza, a jego potomkowie żyją dziś w Carchi i kolumbijskim Nariño. Ponad dwie trzecie terenu rezerwatu ma w posiadaniu miejscowe wspólnoty, które prowadzą na nim własne plany ochrony i zrównoważonego użytkowania.

Rezerwat jest ostoją zwierząt typowych dla północnych Andów: żyje tu kondor wielki, puma, lis andyjski (lobo de páramo), jeleń wirginijski i niedźwiedź andyjski (okularowy), choć ten ostatni rzadko daje się zobaczyć. Naliczono ok. 320 gatunków ptaków, w tym kolibry. W styczniu 2024 r. páramo spłonęło: ogień wybuchł 25 stycznia w strefie buforowej, wszedł do rezerwatu i opanowano go dopiero 29 stycznia. Według pierwszych szacunków spłonęło ok. 795 ha traw i zarośli, a inne źródła mówiły o ponad 900 ha. Spalone frailejones odrastają latami, więc ślady pożaru mogą być widoczne jeszcze przez długi czas [stan páramo po pożarze do sprawdzenia przed wyjazdem].