Na zielonych wzgórzach nad górnym biegiem rzeki Magdalena, niedaleko jej źródeł, stoją setki kamiennych posągów: strażnicy grobów z kłami jaguara, postacie trzymające dzieci, ptaki, węże i maski. San Agustín uchodzi za jedną z największych nekropolii świata; ślady pochówków rozciągają się na ponad 50 km². W 1995 r. park wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kto rzeźbił te figury, nie wiadomo: lud ten zniknął na długo przed przybyciem Hiszpanów i nie zostawił pisma ani nazwy.

Archeolodzy dzielą dzieje okolicy na kilka okresów, od archaicznego (ok. 3000–1000 p.n.e.) po czasy podboju. Najważniejszy jest okres regionalny klasyczny, ok. 300–800 r. n.e.: wtedy usypano kopce grobowe, wyrzeźbiono większość posągów z tufu wulkanicznego i andezytu i składano zmarłych w drewnianych sarkofagach. Wiele grobów ma formę kamiennych komór przypominających dolmeny, z rzeźbionymi strażnikami po bokach; wiele posągów patrzy na wschód. Fuente de Lavapatas to wykuty w skalnym dnie strumienia system kanałów i niecek z wizerunkami jaszczurek, węży i ludzi, prawdopodobnie miejsce obrzędów z wodą.

Pierwszy opisał posągi w XVIII w. franciszkanin Juan de Santa Gertrudis, ten sam, który zostawił najstarszą wzmiankę o Las Lajas. Na początku XIX w. pisał o nich kolumbijski uczony Francisco José de Caldas, a w latach 1913–1914 niemiecki etnolog Konrad Theodor Preuss sfotografował i opisał ok. 120 figur. Park założono 20 listopada 1935 r., a wykopaliska prowadzili potem m.in. Gregorio Hernández de Alba i przez kilkadziesiąt lat Luis Duque Gómez. Osobne, mniejsze parki Alto de los Ídolos i Alto de las Piedras leżą po drugiej stronie wąwozu Magdaleny, koło Isnos.