Kilka kilometrów za granicą Ekwadoru, w głębokim wąwozie rzeki Guáitara koło Ipiales, stoi neogotycki kościół zbudowany na moście nad przepaścią. Jego tylna ściana opiera się o skałę, a od dna wąwozu do szczytu wieży jest ok. 100 m. Most z dwoma łukami wznosi się ok. 50 m nad wodą. Z góry, ze ścieżki schodzącej od wsi, kościół wygląda jak budowla z baśni zawieszona między zboczami.

Według tradycji ok. 1754 r. Indianka María Mueses z córeczką Rosą szła z Ipiales do wsi Potosí i schroniła się przed burzą w wąwozie. Rosa, którą uważano za niemą, zawołała wtedy: „Mamita, la mestiza me llama…” („Mamo, Metyska mnie woła…”), wskazując na wizerunek Matki Boskiej Różańcowej, widoczny na płaskiej skale (laja, stąd nazwa). 15 września 1754 r. władze uznały wydarzenia za cud i miejsce stało się celem pielgrzymek. Pierwsza wzmianka o wizerunku pochodzi z kroniki franciszkanina Juana de Santa Gertrudis, który podróżował po tych stronach w latach 1756–1762. Obraz nadal jest na skale, a kościół zbudowano tak, żeby skała z wizerunkiem stała się ścianą ołtarza.

Pierwszą kaplicę, ok. 7 na 6 m, zaczęto stawiać 1 stycznia 1795 r. Obecny kościół projektu J. Gualberta Péreza i Lucinda Espinosy budowano od 1916 do 1949 r.; kosztował ok. 1,85 mln ówczesnych pesos. W 1951 r. odbyła się koronacja wizerunku, w 1954 r. kościół otrzymał tytuł bazyliki mniejszej, a w 1984 r. został pomnikiem narodowym Kolumbii. Na odpust 15–16 września, w Wielki Czwartek i w okresie świąt Bożego Narodzenia przychodzą tu tłumy pielgrzymów, niektórzy pieszo przez kilkanaście godzin.