Wzgórza południowo-wschodniego krańca Attyki, między Thorikos a przylądkiem Sunion, kryją rudę ołowiu z domieszką srebra. Kopano ją tu już w neolicie, ale na wielką skalę dopiero od VI w. p.n.e., za Pizystrata i w młodej demokracji ateńskiej. Ze srebra z Laurionu, co potwierdzają badania izotopów ołowiu, bito niemal wszystkie ateńskie monety: tetradrachmy z głową Ateny i sową, zwane po prostu „sowami”. Przyjmowano je w całym śródziemnomorskim świecie, a Arystofanes w „Ptakach” (414 p.n.e.) nazywa je wprost „sowami z Laurionu”. W tej samej komedii pada przysłowie „wozić sowy do Aten”, odpowiednik naszego „nosić drwa do lasu”.

W 483/482 p.n.e. górnicy trafili w Maronei na nową, bogatą żyłę. W skarbie zebrało się ok. 100 talentów i Ateńczycy chcieli je rozdzielić między siebie, po dziesięć drachm na obywatela. Temistokles przekonał ich, żeby za te pieniądze zbudować flotę – oficjalnie na wojnę z sąsiednią Eginą, w rzeczywistości przeciw Persom. Źródła różnią się w szczegółach: Herodot pisze o dwustu okrętach, Arystoteles w „Ustroju politycznym Aten” – o setce, bo talent pożyczono każdemu ze stu najbogatszych obywateli, a każdy miał za to wystawić jedną triérę. Dwa lata później te okręty rozbiły flotę Kserksesa pod Salaminą (480 p.n.e.). Historycy mówią czasem, że tę bitwę wygrali w gruncie rzeczy niewolnicy z Laurionu.

Bo to oni pracowali pod ziemią, według szacunków nawet do 20 tys. ludzi naraz. Archeolodzy znaleźli ok. 700 starożytnych szybów i ok. 200 warsztatów przeróbki rudy. Bogaci Ateńczycy wynajmowali niewolników do kopalń jak maszyny: wódz Nikiasz, jak podaje Ksenofont, miał ich w kopalniach tysiąc i oddał w dzierżawę za obola dziennie od głowy. Wydobyty kruszec kruszono, mielono i płukano wodą na kamiennych stołach; ciężka ruda osiadała, lekka skała spływała, a wodę zbierano z powrotem do cystern, bo na suchym przylądku każdy litr był cenny. Płuczki w Sourizie, na południu zagłębia, okazały się wydajniejsze niż te w Thorikos na północy, bo miały pewniejsze źródło wody. Gdy w 413 p.n.e. Spartanie zajęli Dekeleję, według Tukidydesa uciekło do nich ponad 20 tys. niewolników, wielu zapewne właśnie z Laurionu, i kopalnie stanęły. Ruszyły znowu w IV w. p.n.e. (z tego czasu są płuczki w dolinie Agrileza), a zamarły w I w. p.n.e.

Na północnym skraju zagłębia leży Thorikos, osada górnicza z jednym z najstarszych teatrów Grecji: pierwsze rzędy ław powstały ok. 525–480 p.n.e., a widownia nie ma kształtu półkola, tylko wydłużonej elipsy, bo budowano ją, zanim ustaliła się klasyczna forma teatru. Na południu, ok. 8 km drogą od Sourizy, stoi na przylądku Sunion świątynia Posejdona z lat 444–440 p.n.e., postawiona z marmuru z pobliskiego kamieniołomu Agrileza w miejscu starszej świątyni, zniszczonej zapewne przez Persów w 480 p.n.e.

Po ponad dwóch tysiącach lat zagłębie obudziło się znowu. W 1860 r. obejrzał je grecki inżynier Andreas Kordellas, a w 1864 r. włoski przedsiębiorca Giovanni Serpieri z francuskimi wspólnikami zaczął przetapiać starożytne hałdy, w których starożytni zostawili jeszcze sporo metalu. Spór o to, czy koncesja obejmuje te hałdy, przerodził się w „sprawę Laurionu” (1869–1875): Francja i Włochy zażądały od Grecji odszkodowania i groziły interwencją zbrojną, a w trzy lata upadło pięć rządów. Wyjście znalazł w 1873 r. bankier Andreas Syngros, który odkupił część interesu dla spółki greckiej; plotka o złocie w kopalniach rozpętała przy tym gorączkę akcji, a krach zrujnował wielu drobnych ciułaczy. Wydobycie ołowiu, cynku i srebra trwało do końca lat 70. XX w. Dawne zakłady francuskiej kompanii nad zatoką w Lawrio zajmuje dziś Park Technologiczno-Kulturalny Politechniki Ateńskiej, a w samej Sourizie Eforat Starożytności Wschodniej Attyki wytyczył ścieżki z tablicami wśród oczyszczonych płuczek i cystern.