Szutry
Trasy, drogi i cele dla lekkiego motocykla dual-sport
Podróże, drogi i cele z odcinkami szutru. Szuter jest tu tylko na drogach publicznych i pistach otwartych dla ruchu, sprawdzony w OpenStreetMap i w przepisach kraju lub regionu z datą stanu – bez jazdy poza drogami i bez jazdy enduro. Odcinek szutrowy trafia do trasy, gdy coś daje: skraca drogę, prowadzi tam, dokąd asfalt nie prowadzi, albo omija ruchliwą szosę. Każdy dzień z szutrem ma pełny objazd asfaltem (obok pliku GPX „szuter” są pliki „autostrada” i „lokalne”). Przy celach z dojazdem terenowym opis mówi, czy wolno wjechać – gdy nie, motocykl zostaje przy drodze.
Podróże (6) Drogi dla dual-sportu Cele (1)
Podróże
Pora: czerwiec–wrzesień (pora sucha) · pomysł
Pora: koniec października – listopad · pomysł
Szuter: do ok. 10%
Termin: nieustalony · pomysł
Pora: maj–czerwiec albo wrzesień–październik · pomysł
Termin: nieustalony · pomysł
Pora: koniec czerwca – wrzesień · pomysł
Szuter: ok. 8%, z kandydatami do ok. 25%
Drogi dla dual-sportu
Argentyna (9) Boliwia (3) Chile (7) Peru (1)
Argentyna
Epicka droga motocyklowa · Argentyna · ▶ 3 filmy
Abra del Acay to najwyższy punkt całej Ruta 40, drogi biegnącej wzdłuż Andów przez całą Argentynę, na jej 4601. kilometrze. Przełęcz łączy dwa różne światy prowincji Salta: Punę, wysoki i suchy płaskowyż z górniczym i kolejowym miasteczkiem San Antonio de los Cobres (ok. 3775 m), i Doliny Calchaquí z wioskami z adobe i polami papryki. Spod przełęczy wypływa rzeka Calchaquí, którą droga potem odprowadza aż do Cachi. Nad siodłem stoi masyw Nevado de Acay, wysoki na prawie 6000 m (źródła podają od ok. 5750 do ok. 5950 m). Odcinek ma ok. 147 km, prawie w całości szutru, a ruch jest tak mały, że przez kilka godzin można nie spotkać żadnego auta. Od 1995 r. przełęcz jest prowincjonalnym pomnikiem przyrody (Monumento Natural, ustawa nr 6808). Z San Antonio de los Cobres na zachód, do Chile, prowadzi Paso de Sico .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna
RP52 to dawna droga z Mendozy do Chile, zanim główny ruch przeszedł do doliny rzeki Mendoza. Przez stulecia kolonialna poczta, poganiacze mułów i podróżni szli z Mendozy na północny zachód, przez źródła Villavicencio i pasmo Uspallata, do doliny Uspallaty, a dalej przez Andy. Jako szosa droga była częścią dawnej RN7. Kiedy w 1934 r. wielka powódź zniszczyła drogę i kolej transandyjską w dolinie rzeki Mendoza, ruch do Chile wrócił na trasę przez Villavicencio, a nad źródłami zbudowano serpentyny, Caracoles de Villavicencio. Ludzie nazywają je „Camino del Año”, drogą roku, bo zakrętów ma być 365. Vialidad Mendoza liczy ich ponad 250, strażnicy rezerwatu 270. Po przebudowie RN7 dolnym szlakiem RP52 została drogą widokową: do Villavicencio betonem i asfaltem, dalej, przez ok. 60 km, ziemią i szutrem, bez stacji, usług i zasięgu telefonu.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna
RP33 to najkrótsza droga z Salty do Doliny Calchaquí i jedna z najbardziej malowniczych w północno-zachodniej Argentynie. W ciągu jednego dnia przecina trzy krajobrazy. Najpierw jest zielona, wilgotna dolina Lerma, z plantacjami tytoniu wokół El Carril i Chicoany. Potem wąwóz Quebrada de Escoipe i serpentyny Cuesta del Obispo, które wspinają się ponad 2000 m w górę na przełęcz Piedra del Molino. Na końcu suchy płaskowyż pełen kaktusów w parku narodowym Los Cardones. Dziś to wycieczka na pół dnia, a jeszcze na początku XX w. podróż z Salty do Molinos w Dolinie Calchaquí trwała co najmniej trzy dni: powozem do stóp zbocza, potem mułem przez przełęcz i na drugim powozie dalej. Fragmenty dawnej ścieżki poganiaczy widać miejscami ze szosy.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna
Iruya leży w prowincji Salta, ale nie prowadzi do niej żadna stała droga z reszty tej prowincji. Jedyny dojazd przez cały rok wiedzie przez sąsiednią prowincję Jujuy: z Humahuaki na północ asfaltową RN9 przez górny koniec Quebrada de Humahuaca, potem szutrową RP13 na przełęcz Abra del Cóndor (3942 m według OSM, w przewodnikach „ok. 4000 m”), na której przekracza się granicę prowincji, i dalej szutrową RP133 w dół, do wąwozu, w którym na zboczu wisi wioska. Łącznie ok. 73 km, z czego ok. 47 km szutru. Krótszy szutrowy wypad z Humahuaki to podjazd pod Serranía de Hornocal . Od strony Orán istnieje jeszcze terenowy szlak przez Isla de Cañas, przejezdny tylko zimą, w porze suchej.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna · ▶ 3 filmy
Rzeka Calchaquí, która wypływa spod Abra del Acay , płynie na południe długą, suchą doliną między łańcuchami Andów a pasmami prekordylierów, a koło Cafayate łączy się z rzeką Santa María. Wilgotne wiatry z Atlantyku zostawiają deszcz na wschodnich stokach, więc w dolinie pada mało, słońce świeci prawie cały rok, a zielone są tylko pasy pól i winnic nad rzeką. Ruta 40 biegnie tędy ok. 163 km, z czego ok. 125 km szutrem: od Cachi przez Molinos i Angastaco do San Carlos, gdzie wraca asfalt. Po drodze stoją wioski z adobe, kościoły z XVIII i XIX w. i winnice na wysokości prawie 2000 m i wyżej.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Chile, Argentyna
Agua Negra to najwyższe przejście drogowe między Chile a Argentyną, otwarte tylko w ciepłej porze roku: z doliny Elqui, ok. 600 m nad morzem, droga wspina się na 4780 m i schodzi do suchych dolin departamentu Iglesia w prowincji San Juan. Po stronie chilijskiej nosi nazwę Camino Internacional Gabriela Mistral, na cześć poetki z Vicuñi, po argentyńskiej to Ruta Nacional 150. Na ok. 270 km jest ok. 80 km szutru, ponad 200 km bez stacji paliw i niewielki ruch: w sezonie 2025/2026 przez przejście przejechało ok. 22 tys. pojazdów, średnio ok. 120 na dobę. Dolinę Elqui z pisco i obserwatoriami opisuje osobna karta; droga zaczyna się na jej wschodnim końcu. Całoroczną, asfaltową drogą przez Andy dalej na południe są Los Caracoles i tunel Cristo Redentor , a asfaltowe, ale równie puste przejście dalej na północ to Paso San Francisco .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna, Chile
Paso de Sico to szutrowa alternatywa dla asfaltowej przełęczy Jama: z Salty na zachód przez Quebrada del Toro na Punę, a potem przez pustą granicę do chilijskiego San Pedro de Atacama. To dawny szlak handlowy przez Punę de Atacama. W XIX w. i na początku XX w. poganiacze pędzili tędy stada bydła z doliny Lerma przez całą Punę do kopalń saletry w Chile, a dla tego ruchu powstały linia kolejowa C14, droga RN51 i samo San Antonio de los Cobres. Dziś przez Sico jeżdżą ciężarówki kopalń litu i miedzi z Puny salteñskiej, ale między nimi droga jest pusta. W przeciwieństwie do Jamy po stronie argentyńskiej czeka ok. 130 km szutru na ponad 4000 m, a między San Antonio de los Cobres a San Pedro nie ma ani jednej stacji paliw na ok. 340 km. Od 15 czerwca 2026 r. obie odprawy odbywają się w jednym kompleksie Sico na ok. 4080 m, więc nie trzeba już jechać ok. 200 km dodatkowych do chilijskiej odprawy w San Pedro.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna · ▶ 3 filmy
Na południu prowincji Santa Cruz Ruta 40 nie ma przełęczy ani serpentyn. Ma za to ok. 530 km stepu na płaskowyżach (mesetach) na wschód od Andów, z jednym miasteczkiem po drodze, Gobernador Gregores, i jedną osadą, Bajo Caracoles. Dalej od drogi są tylko estancje, ogrodzenia dla owiec, stada guanako i strusie nandu, a na zachodzie, przy dobrej pogodzie, białe szczyty Andów. Przewodniki i relacje podróżników piszą o tym odcinku jako o celu samym w sobie: Wayne Bernhardson w Buenos Aires Times nazywa go wartym przejechania dla niego samego, Atlas & Boots stawia patagońską Ruta 40 na pierwszym miejscu wśród wielkich tras Patagonii, a biura podróży sprzedają ją jako osobną wyprawę samochodem. Dla motocyklisty to sprawdzian nie z zakrętów, tylko z wiatru, odległości i paliwa.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna
Z Humahuaki (ok. 3000 m) na północnym końcu Quebrada de Humahuaca droga prowincjonalna RP73 przechodzi mostem przez Río Grande i zaczyna się wspinać na wschód, w stronę gór Cordillera Oriental. Po ok. 24 km szutru i ok. 1300 m podjazdu kończy się na parkingu przy punkcie widokowym na wysokości ok. 4300 m. Naprzeciwko, po drugiej stronie głębokiej doliny, stoi Serranía de Hornocal: ściana pasma, którego najwyższy wierzchołek ma 4761 m. Mieszkańcy i przewodniki nazywają ją „cerro de los 14 colores”, górą czternastu kolorów. To krótka droga, ale jedzie się nią dla jednego widoku i dla samego wjazdu z doliny na skraj puny. Z tej samej Humahuaki zaczyna się dłuższa szutrowa droga do Iruyi przez Abra del Cóndor .
Opis drogi i mapa →
Boliwia
Epicka droga motocyklowa · Boliwia
Z El Alto droga do Yungas wspina się na La Cumbre, przełęcz na ok. 4650 m w Cordillera Real, wśród jeziorek polodowcowych i nagich grani. Za przełęczą zaczyna się jeden z najdłuższych zjazdów w Andach: w niecałe 70 km droga traci ok. 3500 m wysokości i przechodzi z nagiej puny przez mgliste lasy na stromych zboczach aż do tropikalnej doliny rzeki Coroico. Yungas to od dawna zaplecze La Paz: stąd jadą do miasta owoce, cytrusy, drewno i liście koki, a okolice Coroico są jednym z tradycyjnych regionów jej uprawy. Spod Unduavi odbija na południowy wschód Ruta 25 do Sud Yungas, opisana jako Yungas Sur .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Boliwia, Chile
Lípez to najdalej na południowy zachód wysunięty róg Boliwii, wysokie pustkowie między Salar de Uyuni a granicą z Chile i Argentyną: rdzawe i fioletowe pagóry, stożki wulkanów po 5–6 tys. m, słone laguny w kolorach od białego po czerwony i prawie żadnych wsi. Nie prowadzi tędy jedna droga, tylko sieć szutrów i kolein, po których od rana do wieczora suną terenówki z turystami z Uyuni i z San Pedro de Atacama. Dla motocyklisty to jedna z klasycznych tras wyprawowych Ameryki Południowej: ok. 450 km, z czego ponad 300 km po piachu, tarce i kamieniach, prawie cały czas powyżej 4000 m i ok. 357 km bez stacji paliw. Opisany tu przebieg prowadzi z Uyuni na południe przez San Cristóbal, Alotę i Villa Mar. Popularny wariant wycieczek przez sam salar, wyspę Incahuasi, Salar de Chiguana i ciąg mniejszych lagun (Cañapa, Hedionda) do Árbol de Piedra jest piaszczysty, bez dróg i bez numerów, przy deszczu nieprzejezdny, a sól niszczy motocykl. Tu zostaje tylko wzmianką; o samym salarze mówi karta Salar de Uyuni. Do Uyuni z południa, z Tupizy przez Atochę, prowadzi F21 .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Boliwia
Yungas to pas stromych, zalesionych dolin na wschodnim zboczu Andów, gdzie góry spadają z lodowców Cordillera Real ku Amazonii. Z La Paz prowadzą tam dwie drogi. Północna, do Coroico, to słynna Camino de la Muerte i nowa asfaltowa F3. Południowa, Ruta 25, odbija od F3 przy posterunku w Unduavi (ok. 3300 m) i schodzi do prowincji Sud Yungas: doliną rzeki Unduavi, przez las mglisty, aż do mostu w Puente Villa (ok. 1200 m), a potem wspina się do Chulumani (ok. 1700 m). Rough Guides nazywają ją dramatycznym zjazdem z wysokich Andów w bujną zieleń Yungas, a Wikivoyage pisze, że nie jest tak niebezpieczna jak stara droga do Coroico, ale ma z nią wiele wspólnego. Za Chulumani Ruta 25 ciągnie się dalej, ponad 400 km, przez Irupanę i Inquisivi aż do Vinto pod Cochabambą.
Opis drogi i mapa →
Chile
Epicka droga motocyklowa · Chile · ▶ 2 filmy
Środkowy odcinek Carretera Austral prowadzi z Chaitén w głąb lądu, doliną rzeki Yelcho, a potem na południe przez Aysén, najrzadziej zaludniony region Chile. Asfaltem mija jezioro Yelcho i Villa Santa Lucía, osadę przy skrzyżowaniu z drogą do Futaleufú. 16 grudnia 2017 r., po ulewach, z gór nad osadą zeszła lawina błota i skał, uruchomiona przez oderwanie części lodowca Yelcho. Zniszczyła połowę zabudowy i odcinek Carretera Austral; według MINVU zginęło 21 osób, a jedna wciąż jest zaginiona. Osada została odbudowana, a droga na kilka miesięcy zamknięta. Dalej, w La Junta, przy ujściu Rosselot do Palena, asfalt ciągnie się wzdłuż jezior aż do fiordu Puyuhuapi. Poprzedni odcinek, z Puerto Montt promami do Chaitén, opisuje Carretera Austral: Hornopirén – Chaitén .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Chile · ▶ 1 film
Za Cochrane Carretera Austral przestaje być drogą, którą się gdzieś dojeżdża, a staje się drogą dla samej drogi. Na ok. 230 km do Villa O'Higgins są dwie osady, prom i kilka gospodarstw, a dookoła las, rzeki z lodowców i góry zasłaniające Północne i Południowe Pole Lodowe Patagonii. To najmłodszy kawałek drogi: budowę od Puerto Yungay w stronę Villa O'Higgins zaczęto w 1992 r., a ostatnie ok. 100 km otwarto pod koniec lat 90. (źródła podają 1999 albo 2000 r.). W OSM odcinek od Río Bravo do Villa O'Higgins ma numer X-91, choć w przewodnikach i w tradycji to wciąż Carretera Austral. Poprzedni odcinek, nad Lago General Carrera, opisuje Carretera Austral: Lago General Carrera ; całą drogę od Puerto Montt otwiera odcinek z promami do Chaitén .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Chile · ▶ 2 filmy
Na południe od Coyhaique Carretera Austral wychodzi z zielonych dolin na stepowe wyżyny pod Andami, mija odbicie na lotnisko w Balmaceda i wspina się na Portezuelo Ibáñez (ok. 1120 m), przełęcz w Parku Narodowym Cerro Castillo. Park powstał w 1970 r. jako rezerwat leśny, a w 2017 r. stał się parkiem narodowym w ramach porozumienia rządu z fundacją Tompkinsów o „Szlaku Parków Patagonii”. Chroni m.in. huemula, rzadkiego andyjskiego jelenia z herbu Chile. Przełęcz jest wododziałem: na północ woda płynie do rzeki Aysén, na południe do Baker. Za nią droga schodzi serpentynami Cuesta del Diablo. Z punktu widokowego przy zjeździe po raz pierwszy widać w całości Cerro Castillo, masyw ze skalnymi wieżami, który z daleka przypomina zamek i od którego wzięły nazwę park i wioska. Poprzedni odcinek, z Chaitén przez Queulat, opisuje Carretera Austral: Queulat .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Chile
Carretera Austral, oficjalnie Ruta 7, to droga, którą Chile połączyło lądem z resztą kraju swoją Patagonię: pas fiordów, lasów deszczowych i lodowców między Pacyfikiem a Andami, do którego wcześniej dopływało się statkiem albo dojeżdżało przez Argentynę. Plany sięgały lat 50., ale budowę na dużą skalę zaczęto w 1976 r., za dyktatury Augusta Pinocheta. Większość pracy wykonali poborowi z wojskowego Cuerpo Militar del Trabajo, często ręcznie, bo ciężki sprzęt nie miał jak dotrzeć w głąb lasu. Przy budowie zginęło 55 jego żołnierzy. Ruch otwarto w 1988 r., do Villa O'Higgins, ok. 1240 km od Puerto Montt, droga doszła w 2000 r. W 2026 r. region Aysén na pięćdziesięciolecie budowy ogłosił „muzeum bez budynku”, MuCA, z portalem północnym właśnie w Puerto Montt [otwarcie stacji do sprawdzenia]. Ten plik opisuje pierwszy odcinek, do Chaitén. Dalej droga prowadzi przez Queulat do Coyhaique , nad Lago General Carrera do Cochrane i do końca w Villa O'Higgins .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Chile, Argentyna
Agua Negra to najwyższe przejście drogowe między Chile a Argentyną, otwarte tylko w ciepłej porze roku: z doliny Elqui, ok. 600 m nad morzem, droga wspina się na 4780 m i schodzi do suchych dolin departamentu Iglesia w prowincji San Juan. Po stronie chilijskiej nosi nazwę Camino Internacional Gabriela Mistral, na cześć poetki z Vicuñi, po argentyńskiej to Ruta Nacional 150. Na ok. 270 km jest ok. 80 km szutru, ponad 200 km bez stacji paliw i niewielki ruch: w sezonie 2025/2026 przez przejście przejechało ok. 22 tys. pojazdów, średnio ok. 120 na dobę. Dolinę Elqui z pisco i obserwatoriami opisuje osobna karta; droga zaczyna się na jej wschodnim końcu. Całoroczną, asfaltową drogą przez Andy dalej na południe są Los Caracoles i tunel Cristo Redentor , a asfaltowe, ale równie puste przejście dalej na północ to Paso San Francisco .
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Argentyna, Chile
Paso de Sico to szutrowa alternatywa dla asfaltowej przełęczy Jama: z Salty na zachód przez Quebrada del Toro na Punę, a potem przez pustą granicę do chilijskiego San Pedro de Atacama. To dawny szlak handlowy przez Punę de Atacama. W XIX w. i na początku XX w. poganiacze pędzili tędy stada bydła z doliny Lerma przez całą Punę do kopalń saletry w Chile, a dla tego ruchu powstały linia kolejowa C14, droga RN51 i samo San Antonio de los Cobres. Dziś przez Sico jeżdżą ciężarówki kopalń litu i miedzi z Puny salteñskiej, ale między nimi droga jest pusta. W przeciwieństwie do Jamy po stronie argentyńskiej czeka ok. 130 km szutru na ponad 4000 m, a między San Antonio de los Cobres a San Pedro nie ma ani jednej stacji paliw na ok. 340 km. Od 15 czerwca 2026 r. obie odprawy odbywają się w jednym kompleksie Sico na ok. 4080 m, więc nie trzeba już jechać ok. 200 km dodatkowych do chilijskiej odprawy w San Pedro.
Opis drogi i mapa →
Epicka droga motocyklowa · Boliwia, Chile
Lípez to najdalej na południowy zachód wysunięty róg Boliwii, wysokie pustkowie między Salar de Uyuni a granicą z Chile i Argentyną: rdzawe i fioletowe pagóry, stożki wulkanów po 5–6 tys. m, słone laguny w kolorach od białego po czerwony i prawie żadnych wsi. Nie prowadzi tędy jedna droga, tylko sieć szutrów i kolein, po których od rana do wieczora suną terenówki z turystami z Uyuni i z San Pedro de Atacama. Dla motocyklisty to jedna z klasycznych tras wyprawowych Ameryki Południowej: ok. 450 km, z czego ponad 300 km po piachu, tarce i kamieniach, prawie cały czas powyżej 4000 m i ok. 357 km bez stacji paliw. Opisany tu przebieg prowadzi z Uyuni na południe przez San Cristóbal, Alotę i Villa Mar. Popularny wariant wycieczek przez sam salar, wyspę Incahuasi, Salar de Chiguana i ciąg mniejszych lagun (Cañapa, Hedionda) do Árbol de Piedra jest piaszczysty, bez dróg i bez numerów, przy deszczu nieprzejezdny, a sól niszczy motocykl. Tu zostaje tylko wzmianką; o samym salarze mówi karta Salar de Uyuni. Do Uyuni z południa, z Tupizy przez Atochę, prowadzi F21 .
Opis drogi i mapa →
Peru
Epicka droga motocyklowa · Peru · ▶ 3 filmy
Cordillera Blanca, „Biała Kordyliera” w peruwiańskim regionie Áncash, to najrozleglejsze zlodowacone pasmo w tropikach: w samym Parku Narodowym Huascarán leży ok. 660 lodowców i ok. 300 jezior polodowcowych. Park założono w 1975 r., a w 1985 r. wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nad wszystkim góruje Huascarán, którego południowy wierzchołek (6768 m) jest najwyższym szczytem Peru i całej strefy międzyzwrotnikowej. Pętla obiega jego masyw: z doliny rzeki Santa, zwanej Callejón de Huaylas, przebija się tunelem pod granią na wschodnią stronę gór, do doliny Conchucos, a wraca przez przełęcz Portachuelo de Llanganuco, na północ od Huascarán. To ok. 240 km, z czego ok. 130 km szutru i dwa razy wysokość ok. 4700 m.
Opis drogi i mapa →
Cele z dojazdem szutrowym i terenowym
Fot. fazlı senel, CC BY-SA 3.0 , Wikimedia Commons
Rumunia, okręg Gorj (Oltenia), przy granicy z okręgiem Vâlcea; góry Parâng nad ośrodkiem Rânca
Păpușa to łagodna, trawiasta kopuła wznosząca się nad Rânca – najwyżej położonym ośrodkiem na Transalpinie, który leży na ok. 1600 m, mniej więcej 18 km serpentynami nad Novaci w okręgu Gorj. Szczyt stoi na styku gór Parâng i Căpățânii i widać go niemal z każdego miejsca w ośrodku. Nazwa znaczy po rumuńsku „lalka”: miejscowi tłumaczą ją kształtem wierzchołka, a legenda mówi o skarbie ukrytym na górze. Na samym szczycie stoi kopczyk z kamieni.
Opis i dojazd →
