Carretera Austral, oficjalnie Ruta 7, to droga, którą Chile połączyło lądem z resztą kraju swoją Patagonię: pas fiordów, lasów deszczowych i lodowców między Pacyfikiem a Andami, do którego wcześniej dopływało się statkiem albo dojeżdżało przez Argentynę. Plany sięgały lat 50., ale budowę na dużą skalę zaczęto w 1976 r., za dyktatury Augusta Pinocheta. Większość pracy wykonali poborowi z wojskowego Cuerpo Militar del Trabajo, często ręcznie, bo ciężki sprzęt nie miał jak dotrzeć w głąb lasu. Przy budowie zginęło 55 jego żołnierzy. Ruch otwarto w 1988 r., do Villa O'Higgins, ok. 1240 km od Puerto Montt, droga doszła w 2000 r. W 2026 r. region Aysén na pięćdziesięciolecie budowy ogłosił „muzeum bez budynku”, MuCA, z portalem północnym właśnie w Puerto Montt [otwarcie stacji do sprawdzenia]. Ten plik opisuje pierwszy odcinek, do Chaitén. Dalej droga prowadzi przez Queulat do Coyhaique, nad Lago General Carrera do Cochrane i do końca w Villa O'Higgins.

Na północnym odcinku droga jeszcze nie wygrała z wodą. Z Puerto Montt prowadzi asfaltem wzdłuż ujścia Reloncaví do Caleta La Arena, gdzie prom w pół godziny przewozi ją na drugi brzeg, do Caleta Puelche. Dalej biegnie brzegiem do Hornopirén, miasteczka pod stożkiem wulkanu o tej samej nazwie, i tam się urywa. Między Hornopirén a Caleta Gonzalo leży fiord Comau i półwysep Huequi, a dróg przez nie nie ma. Przeprawa jest więc dwuetapowa: ok. 3,5 h promem fiordem Comau do Leptepú, 10 km lądem przez przesmyk i ok. 40 min drugim promem przez Fiordo Largo do Caleta Gonzalo. Z pokładu widać strome, zalesione ściany fiordu, wodospady i niekiedy delfiny [do sprawdzenia].

Caleta Gonzalo to brama Parku Narodowego Pumalín Douglas Tompkins. Amerykanin Douglas Tompkins, założyciel firmy The North Face i współzałożyciel Esprit, w 1991 r. kupił tu majątek Reñihué i potem kolejne tysiące hektarów lasu, który chciał uchronić przed wyrębem. Po jego śmierci w 2015 r. wdowa, Kristine McDivitt Tompkins, przekazała ziemię państwu, a w lutym 2018 r. powstał park narodowy o powierzchni ponad 400 tys. ha. Droga do Chaitén (ok. 56 km) prowadzi przez las deszczowy z alercami, paprociami i gunerami (nalca) o liściach wielkich jak parasole, pod lodowcami wulkanu Michinmahuida. Zbudowanie jej przez prywatną wtedy ziemię wymagało w 2011 r. wywłaszczenia części gruntów.

Ostatnie kilometry przypominają, że ten kraj wciąż się formuje. Wulkan Chaitén, uważany za uśpiony, obudził się na początku maja 2008 r., po raz pierwszy od ok. 1640 r. Władze ewakuowały całe miasto (ok. 4200 mieszkańców), a od 12 maja lahary, rzeki błota i popiołu, zalały ulice, zasypały koryto rzeki Chaitén i wycięły jej nowe łożysko przez środek miasta. Rząd planował przenieść Chaitén w inne miejsce, ale mieszkańcy wrócili, a spis z 2017 r. liczył w gminie ponad 5 tys. osób. Z mostu nad Río Blanco widać kopułę wulkanu, a przy drodze martwe, szare pnie lasu zabitego przez erupcję.