Epicka droga motocyklowa · Argentyna
Serranía de Hornocal: z Humahuaki na punkt widokowy nad „górą czternastu kolorów” (RP73)
| Drogi | RP73 |
|---|---|
| Długość | ok. 24 km w jedną stronę, z tego ok. 21 km szutrem RP73 i ok. 2 km dojazdu do parkingu (OSRM, szacunkowo) |
| Charakter | szuter |
| Sezon | najlepiej w porze suchej, zwykle IV–XI; w porze deszczowej (XII–III) wezbrane potoki przecinają drogę; w lipcu noce w Humahuace średnio poniżej zera, a na górze zimny wiatr |
| Najwyżej | punkt widokowy ok. 4300 m (model terenu SRTM); przewodniki podają 4350 m |
| Przewyższenie | ok. 1300 m: z ok. 3000 m w Humahuace na ok. 4300 m |
| Serranía | najwyższy wierzchołek pasma 4761 m |
| Skały | wapienie formacji Yacoraite z końca kredy, ok. 75 mln lat |
| Nazwa | „cerro de los 14 colores”, góra czternastu kolorów |
| Dostęp | wjazd przez punkt poboru prowadzony przez miejscową wspólnotę rdzenną |
O drodze
Z Humahuaki (ok. 3000 m) na północnym końcu Quebrada de Humahuaca droga prowincjonalna RP73 przechodzi mostem przez Río Grande i zaczyna się wspinać na wschód, w stronę gór Cordillera Oriental. Po ok. 24 km szutru i ok. 1300 m podjazdu kończy się na parkingu przy punkcie widokowym na wysokości ok. 4300 m. Naprzeciwko, po drugiej stronie głębokiej doliny, stoi Serranía de Hornocal: ściana pasma, którego najwyższy wierzchołek ma 4761 m. Mieszkańcy i przewodniki nazywają ją „cerro de los 14 colores”, górą czternastu kolorów. To krótka droga, ale jedzie się nią dla jednego widoku i dla samego wjazdu z doliny na skraj puny. Z tej samej Humahuaki zaczyna się dłuższa szutrowa droga do Iruyi przez Abra del Cóndor.
Kolory to warstwy wapieni formacji Yacoraite, osadzonych pod koniec kredy, ok. 75 mln lat temu. Ta sama formacja ciągnie się od prowincji Salta przez Quebrada de Humahuaca i boliwijskie Altiplano aż do Peru, ale nigdzie nie pokazuje tylu barw co tutaj: od ochry i żółci po róż, czerwień i zieleń, zależnie od związków mineralnych w skale. Ruchy górotwórcze Andów wypiętrzyły i pochyliły dawne poziome warstwy, a erozja wycięła w nich trójkątne zęby. Z punktu widokowego wygląda to jak rząd ostrych zygzaków ułożonych jeden obok drugiego na całej szerokości zbocza.
Wjazd na górę prowadzi przez budkę poboru (garita), którą obsługuje miejscowa wspólnota rdzenna. W 2020 r., po przerwie w czasie pandemii, wspólnota przeszła z opłaty od samochodu na opłatę od osoby i wprowadziła limit czasu na punkcie widokowym. Przy parkingu są toalety i ścieżka, którą można zejść kawałek bliżej serranii. RP73 biegnie dalej na wschód, w stronę Palca de Aparzo, ale ten odcinek leży poza opisem tej drogi [przebieg i stan dalszej części do sprawdzenia].
Na drodze
- Humahuaca – punkt widokowy (RP73, ok. 24 km): w Humahuace przejazd mostem przez Río Grande, potem szuter (ripio) przez cały podjazd. Pierwsza część prowadzi doliną, wyżej droga wspina się po zboczu porośniętym kępami traw puny. W relacjach z jazdy droga jest raz oceniana jako niezła, raz jako pylista i ruchliwa (stan do sprawdzenia na miejscu).
- Ruch: do punktu widokowego jeżdżą przez cały dzień furgonetki i auta terenowe z wycieczkami z Humahuaki, Tilcary i Purmamarki. Za każdym zostaje chmura pyłu, więc lepiej trzymać odstęp i nie wyprzedzać na ślepych zakrętach.
- Wysokość: podjazd zaczyna się na ok. 3000 m, a kończy na ok. 4300 m. Silnik wyraźnie traci moc, a krótki spacer po parkingu męczy. Dobrze mieć za sobą noc albo dwie na wysokości Humahuaki.
- Pogoda: na górze prawie zawsze wieje, a temperatura spada szybko po zachodzie słońca. Ściana serranii leży na wschód od punktu widokowego, więc zbocze jest najlepiej oświetlone po południu, gdy słońce świeci od zachodu; jednocześnie nie warto zostawać do zmroku.
- Deszcz: w porze deszczowej potoki przecinające RP73 potrafią wezbrać po burzy; jujeńskie media w styczniu wymieniają RP73 wśród dróg zamkniętych przez wezbrane rzeki. Po ulewie lepiej odczekać, aż woda opadnie.
Praktycznie
- Tankowanie: stacja YPF w Humahuace (według OSM, stan na 2026-10); na RP73 stacji nie ma. Cały wypad to ok. 50 km w obie strony.
- Opłaty: wspólnota pobiera opłatę od osoby. W 2020 r. było to 50 pesos, a w relacjach podróżnych z 2024 r. 500–1000 pesos od osoby (stan na 2024, źródła: Somos Jujuy, TripAdvisor) [aktualna kwota i zasady dla motocykli do sprawdzenia przed wyjazdem].
- Godziny: według relacji z iOverlandera punkt widokowy zamyka się ok. 18:00, a biwakowanie na górze nie jest dozwolone [do sprawdzenia przed wyjazdem].
- Postoje: parking z toaletami przy punkcie widokowym; zasięgu telefonu na górze w praktyce nie ma.
- Zamknięcia: po ulewach w porze deszczowej droga bywa zamykana przez wezbrane potoki; aktualny stan najlepiej sprawdzić w Humahuace przed wyjazdem.
- Klimat: Humahuaca jest sucha (ok. 170 mm deszczu rocznie, głównie w styczniu i lutym); w lipcu średnia temperatura minimalna wynosi ok. −3 °C, a w styczniu ok. 8 °C (dane 1961–1970). Na punkcie widokowym, ok. 1300 m wyżej, jest wyraźnie zimniej.
Źródła (11)
en.wikipedia.org/wiki/Serran%C3%ADa_de_Hornocal, billiken.lat/interesante/serranias-de-hornoca..., www.todojujuy.com/jujuy/serranias-del-hornoca..., www.todojujuy.com/uno-los-sitios-mas-imponent..., www.somosjujuy.com.ar/turismo/este-sabado-rea..., www.tripadvisor.com/Attraction_Review-g312815..., www.ioverlander.com/places/9996-mirador-serra..., www.todojujuy.com/jujuy/rutas-intransitables-..., en.wikipedia.org/wiki/Humahuaca, www.openstreetmap.org/node/4905099492, www.openstreetmap.org/node/11794248531