RP52 to dawna droga z Mendozy do Chile, zanim główny ruch przeszedł do doliny rzeki Mendoza. Przez stulecia kolonialna poczta, poganiacze mułów i podróżni szli z Mendozy na północny zachód, przez źródła Villavicencio i pasmo Uspallata, do doliny Uspallaty, a dalej przez Andy. Jako szosa droga była częścią dawnej RN7. Kiedy w 1934 r. wielka powódź zniszczyła drogę i kolej transandyjską w dolinie rzeki Mendoza, ruch do Chile wrócił na trasę przez Villavicencio, a nad źródłami zbudowano serpentyny, Caracoles de Villavicencio. Ludzie nazywają je „Camino del Año”, drogą roku, bo zakrętów ma być 365. Vialidad Mendoza liczy ich ponad 250, strażnicy rezerwatu 270. Po przebudowie RN7 dolnym szlakiem RP52 została drogą widokową: do Villavicencio betonem i asfaltem, dalej, przez ok. 60 km, ziemią i szutrem, bez stacji, usług i zasięgu telefonu.

Pierwsze ok. 50 km prowadzi z miasta przez suchą Pampa de Canota u stóp prekordyliery. W rezerwacie stoi pomnik Canota w miejscu, w którym w styczniu 1817 r. od Armii Andów José de San Martína odłączyła się kolumna Juana Gregoria de Las Herasa, by przejść przez Andy przełęczą Uspallata. Na końcu asfaltu, w zielonym jarze ze źródłami wody mineralnej, stoi Gran Hotel Villavicencio na ok. 1750 m: gmach w stylu normandzko-alpejskim z 1940 r. Ziemie i źródła kupił w 1923 r. hodowca Ángel Velaz i zaczął butelkować wodę, która rozsławiła nazwę w całym kraju. Ruch do Chile po powodzi z 1934 r. przyniósł gości i właściciele zbudowali wielki hotel dla zamożnej klienteli. Hotel zamknięto po mundialu 1978 r., a w 2000 r. tereny kupiła firma Aguas Danone, która utworzyła prywatny rezerwat przyrody. W styczniu 2020 r. fotopułapki nagrały tu dwa koty andyjskie, jeden z najrzadszych drapieżników Ameryki. Charles Darwin nocował w Villavicencio 29 marca 1835 r. w drodze z Mendozy do Chile i zanotował, że o tej „samotnej lepiance o szumnej nazwie Villa Vicencio” wspomina każdy podróżny, który przechodził przez Andy.

Za hotelem zaczynają się serpentyny: ok. 25 km nawrotów na stromym zboczu, aż do punktu widokowego El Balcón i do Cruz de Paramillo, najwyższego punktu drogi (ok. 2950–3100 m według różnych źródeł). Według tablicy przy drodze krzyż postawili jezuici w XVII w., krzyż Matki Boskiej Fatimskiej obok pochodzi z 1940 r., a nazwa Paramillos wzięła się od podobieństwa do páramo, wysokogórskiego pustkowia. Z przełęczy widać na zachodzie ośnieżoną Cordillera del Tigre, a przy dobrej pogodzie także wierzchołek Aconcagui. Dalej droga prowadzi przez płaskowyż Paramillos obok ruin kopalń srebra, ołowiu i cynku, uznawanych za pierwsze kopalnie Argentyny. Hiszpanie eksploatowali je od XVII w. (źródła podają daty od 1614 do 1638 r.), a ruiny pieców i murów stoją przy samej szosie. Niedaleko leży skamieniały las araukarii, który Darwin opisał 30 marca 1835 r. Zrozumiał wtedy, że drzewa wyrosły kiedyś na brzegu oceanu, zostały zalane i przykryte lawą, a potem wypiętrzone razem z górami. Ostatnie kilometry to zjazd do zielonej doliny Uspallaty. Tam RP52 spotyka RN7, czyli drogę Los Caracoles i Paso Los Libertadores do Chile; dalej można wrócić do Mendozy asfaltem przez Potrerillos i zamknąć pętlę.