Agua Negra to najwyższe przejście drogowe między Chile a Argentyną, otwarte tylko w ciepłej porze roku: z doliny Elqui, ok. 600 m nad morzem, droga wspina się na 4780 m i schodzi do suchych dolin departamentu Iglesia w prowincji San Juan. Po stronie chilijskiej nosi nazwę Camino Internacional Gabriela Mistral, na cześć poetki z Vicuñi, po argentyńskiej to Ruta Nacional 150. Na ok. 270 km jest ok. 80 km szutru, ponad 200 km bez stacji paliw i niewielki ruch: w sezonie 2025/2026 przez przejście przejechało ok. 22 tys. pojazdów, średnio ok. 120 na dobę. Dolinę Elqui z pisco i obserwatoriami opisuje osobna karta; droga zaczyna się na jej wschodnim końcu. Całoroczną, asfaltową drogą przez Andy dalej na południe są Los Caracoles i tunel Cristo Redentor, a asfaltowe, ale równie puste przejście dalej na północ to Paso San Francisco.

Przez przełęcz od dawna pędzono bydło z argentyńskich dolin do Chile, później do kopalń na północy kraju. Według wystawy Muzeum Gabrieli Mistral w Vicuñi drogę kołową zbadano po raz pierwszy w 1929 r., za rządów gubernatora San Juan Federico Cantoniego, a zbudowano w latach 1964–1965 z inicjatywy gubernatora Leopolda Bravo i służb drogowych obu krajów; po stronie chilijskiej popierał ją Gabriel González Videla, poseł z La Sereny, a potem prezydent. W 1977 r., w okresie napięć między obu krajami (rok później spór o kanał Beagle omal nie skończył się wojną), przejście zamknięto; ponownie otwarto je w latach 90. (źródła podają 1991, 1994 albo 1998 r.). W 2009 r. podpisano umowę o tunelu długim na ok. 14 km, który miał otworzyć przejście na cały rok; w 2020 r. Chile zrezygnowało z kredytu Międzyamerykańskiego Banku Rozwoju i budowa stanęła.

Z Vicuñi asfalt prowadzi w górę doliny Elqui obok winnic i plantacji winogron na pisco, przez Rivadavię, gdzie rozdzielają się doliny Turbio i Claro, do kompleksu granicznego Juntas del Toro na ok. 2200 m. Dalej droga idzie wąską doliną do zapory zbiornika Embalse La Laguna, na ok. 3100 m, gdzie kończy się asfalt, a zaczyna szuter wzdłuż turkusowej wody i dalej serpentynami na grań. Krajobraz to nagie zbocza w kolorach rdzy, ochry, szarości i zieleni, rozkruszone przez mróz i słońce, z lodowcami El Tapado po stronie chilijskiej i La Olla po argentyńskiej. Pod samą przełęczą przy drodze stoją penitentes: pola lodowych ostrzy wysokich na kilka metrów, pochylonych w stronę słońca. Powstają, gdy w suchym, rozrzedzonym powietrzu śnieg nie topnieje, lecz paruje nierówno, i pogłębia zagłębienia między grzbietami; w opisie z 2004 r. taka ściana ciągnęła się ok. 2 km przed granicą od strony argentyńskiej na długości ok. 200 m, ale ich wielkość zmienia się z roku na rok.

Po argentyńskiej stronie RN150 schodzi długo i łagodnie szerokimi dolinami do Las Flores, gdzie stoi argentyński kompleks graniczny, a potem do Rodeo nad zbiornikiem Cuesta del Viento. Wiatr wiejący tu niemal codziennie po południu zrobił z Rodeo znane miejsce do kitesurfingu, windsurfingu i wingfoilu; wiosną 2026 r. odbyły się tu zawody Cuesta del Viento Big Air. Dalej RN150 biegnie na wschód przez San José de Jáchal i Huaco, a od 2014 r. nowym odcinkiem z sześcioma tunelami do Parku Ischigualasto. To inny dzień jazdy i inny krajobraz, więc ten opis kończy się w Rodeo.