Paso de Sico to szutrowa alternatywa dla asfaltowej przełęczy Jama: z Salty na zachód przez Quebrada del Toro na Punę, a potem przez pustą granicę do chilijskiego San Pedro de Atacama. To dawny szlak handlowy przez Punę de Atacama. W XIX w. i na początku XX w. poganiacze pędzili tędy stada bydła z doliny Lerma przez całą Punę do kopalń saletry w Chile, a dla tego ruchu powstały linia kolejowa C14, droga RN51 i samo San Antonio de los Cobres. Dziś przez Sico jeżdżą ciężarówki kopalń litu i miedzi z Puny salteñskiej, ale między nimi droga jest pusta. W przeciwieństwie do Jamy po stronie argentyńskiej czeka ok. 130 km szutru na ponad 4000 m, a między San Antonio de los Cobres a San Pedro nie ma ani jednej stacji paliw na ok. 340 km. Od 15 czerwca 2026 r. obie odprawy odbywają się w jednym kompleksie Sico na ok. 4080 m, więc nie trzeba już jechać ok. 200 km dodatkowych do chilijskiej odprawy w San Pedro.

Z Salty droga wchodzi pod Campo Quijano w Quebrada del Toro, wąwóz długi na ok. 90 km. Na dole rzeka Toro płynie wąsko między szarymi łupkami, wyżej, od Ingeniero Maury, uskok odsłania miększe, czerwone skały i dolina się rozszerza. Wzdłuż szosy biegnie tor Tren a las Nubes, linii C14 zaprojektowanej przez inżyniera Richarda Maury'ego; wąwóz przecina wysoki most kolejowy Viaducto del Toro. Koło Ingeniero Maury leżą ruiny inkaskiej twierdzy Incahuasi, pomnika historycznego od 1945 r., a wyżej Santa Rosa de Tastil, przy której zachowały się ruiny przedhiszpańskiego miasta. To miejsce należy do wpisanego w 2014 r. na listę UNESCO systemu dróg Inków Qhapaq Ñan. Na przełęczy Abra Blanca (4081 m według OSM, 4180 m według Wikipedii) kończą się zielone doliny, a zaczyna Puna.

San Antonio de los Cobres (ok. 3775 m) było w latach 1900–1943 stolicą argentyńskiego Territorio Nacional de Los Andes, wydzielonego na Punie po sporze granicznym z Chile. To jedno z najwyżej położonych miasteczek Argentyny, wietrzne i zimne przez cały rok, z ostatnią stacją paliw przed Chile. Kawałek za miastem kończy się asfalt, a szuter wspina się na Alto Chorrillo (4560 m), najwyższy punkt całej drogi, z apachetą, kopcem kamieni, które podróżni składają w ofierze Pachamamie. Dalej droga zjeżdża do Olacapato (ok. 4090 m), osady przy stacji kolejowej linii C14, Niedaleko, przy Cauchari, stoi elektrownia słoneczna, a w okolicznych salarach rozwijają się kopalnie litu. Ostatni kawałek do granicy prowadzi szeroką kotliną między wulkanami.

Po chilijskiej stronie CH-23 jest asfaltowa na całej długości. Za przełęczą Abra Sico (4458 m) droga mija Salar de Aguas Calientes z czerwonymi skałami Piedras Rojas i Salar de Talar, a w El Laco latem stoi posterunek karabinierów. Przed Socaire boczna droga prowadzi do lagun Miscanti i Miñiques (ok. 4140 m) pod wulkanami o tych samych nazwach, w sektorze Rezerwatu Los Flamencos. Socaire (ok. 3500 m) ma stary kościół z adobe kryty strzechą, którego wieża według opisów jest zwrócona ku świętej dla Atakameńczyków górze Miñiques [do sprawdzenia]. Dalej droga schodzi skrajem kotliny Salar de Atacama przez oazę Toconao do San Pedro de Atacama. Tam kończy się też Paso de Jama, asfaltowa przełęcz bardziej na północ, i obie drogi łatwo połączyć w pętlę Salta – San Pedro – Purmamarca. Z San Antonio de los Cobres na południe Ruta 40 prowadzi przez Abra del Acay do Cachi.