Rzeka Calchaquí, która wypływa spod Abra del Acay, płynie na południe długą, suchą doliną między łańcuchami Andów a pasmami prekordylierów, a koło Cafayate łączy się z rzeką Santa María. Wilgotne wiatry z Atlantyku zostawiają deszcz na wschodnich stokach, więc w dolinie pada mało, słońce świeci prawie cały rok, a zielone są tylko pasy pól i winnic nad rzeką. Ruta 40 biegnie tędy ok. 163 km, z czego ok. 125 km szutrem: od Cachi przez Molinos i Angastaco do San Carlos, gdzie wraca asfalt. Po drodze stoją wioski z adobe, kościoły z XVIII i XIX w. i winnice na wysokości prawie 2000 m i wyżej.

Doliny były sercem oporu ludów diaguita, które Hiszpanie nazywali Calchaquí. Między 1560 a 1667 r. wybuchły tu trzy wojny: pierwsza pod wodzą Juana Calchaquí, wodza, który przepędził Hiszpanów z kilku nowo założonych miast; druga, „wielkie powstanie” lat 30. XVII w.; trzecia, w której przez pewien czas przewodził Indianom Pedro Bohórquez, hiszpański awanturnik podający się za potomka Inków. Po klęsce Quilmes w 1665 r. Hiszpanie przesiedlili ich przymusowo pod Buenos Aires, gdzie z czasem rozpłynęli się jako lud; miasto Quilmes na przedmieściach stolicy nosi ich nazwę. Doliny opustoszały, a ziemię rozdzielono na wielkie hacjendy.

Jedną z nich była hacjenda w Molinos (ok. 2220 m). Pod koniec XVIII w. jej właściciel, Nicolás Severo de Isasmendi, ostatni rojalistyczny gubernator Salty, kazał zbudować kościół San Pedro Nolasco z dwiema wieżami; jego zmumifikowane szczątki spoczywają w kościele do dziś. Świątynia jest pomnikiem historycznym od 1942 r., a dawny dom hacjendy naprzeciwko to dziś hotel. Kawałek na północ, po drugiej stronie rzeki, leży Seclantás, nazywane kolebką ponczo salteño: rodziny tkaczy pracują tam na tradycyjnym krośnie wbitym w ziemię (telar de palo plantado), a ich warsztaty przy drodze wzdłuż rzeki tworzą „Szlak Rzemieślników” (Camino de los Artesanos) [przebieg i numer drogi do sprawdzenia].

Za Angastaco (ok. 1990 m) droga wjeżdża między ostre, ukośne płyty piaskowca Quebrada de las Flechas, opisanej na osobnej karcie miejsca. Z siodła widać, jak warstwy wypiętrzone przez ruchy Andów sterczą pod kątem nad jezdnią, a w najwęższych miejscach droga mieści tylko jedno auto. Dalej dolina znów się rozszerza i od San Carlos asfalt prowadzi do Cafayate, stolicy białego wina torrontés. Z Cachi na wschód, do Salty, prowadzi droga przez park Los Cardones i Cuesta del Obispo, a z Cafayate na północ – wąwóz Quebrada de las Conchas.