RN68 łączy Saltę z Cafayate i jest najkrótszą asfaltową drogą z miasta do Doliny Calchaquí. Przez pierwszą połowę to zwykła szosa przez zieloną, gęsto zaludnioną dolinę Lerma, z polami tytoniu, wsiami i ruchem ciężarówek. Druga połowa, od Alemaníi do Cafayate, to ok. 84 km wąwozu rzeki Las Conchas, który rząd Argentyny w swoich przewodnikach poleca jako trasę widokową samą w sobie. Ściany ze skał osadowych w kolorach od cegły i rdzy po ochrę, zieleń i fiolet stoją raz tuż przy jezdni, raz kilka kilometrów od niej, a droga trzyma się koryta rzeki szerokimi łukami. Samo miejsce, jego geologię i formacje skalne opisuje osobna karta. Tu chodzi o jazdę.

Po drodze, w La Viña, miejscowi sprzedają przy szosie owoce, konfitury, orzechy i charqui, czyli suszone mięso. Kilkanaście kilometrów dalej leży Alemanía, wioska, którą zbudowała i zabiła kolej. W 1916 r. dotarła tu linia C13 z Cerrillos, która miała przejść przez wąwóz do Cafayate, a dalej nawet do Chile przez przełęcz San Francisco. Przy budowie mieszkało tu od 200 do nawet 1000 osób (źródła się różnią), były hotele, gospody, poczta i magazyny, a wino i kozy z Doliny Calchaquí przeładowywano z wozów na pociągi. Pierwsza wojna światowa wstrzymała budowę i nigdy jej nie dokończono. Kiedy asfaltowa RN68 przejęła ruch, pociągi do Alemaníi przestały kursować 1 sierpnia 1971 r., a wieś opustoszała prawie do zera. Dziś na dawnej stacji rzemieślnicy sprzedają wyroby z wełny, gliny i drewna, a w budynkach kolejowych urządzono muzeum. Pochodzenia nazwy nikt nie zna na pewno: mówi się o niemieckich robotnikach albo inżynierze, ale też o estancji „Alemania” wspominanej już w 1635 r.

Za Alemaníą zaczyna się właściwy wąwóz. Najwięcej ludzi zatrzymuje się przy dwóch wąskich bocznych szczelinach tuż przy szosie, Garganta del Diablo („Gardziel Diabła”) i El Anfiteatro, ok. 50 km przed Cafayate. Dalej wąwóz się rozszerza, a przy drodze stoją skały o nazwach z wyobraźni: El Sapo („Ropucha”), El Fraile („Mnich”), Los Castillos („Zamki”). Ostatnie kilometry przed Cafayate prowadzą obok wydm Los Médanos, gdzie wiatr przesypuje piasek przez jezdnię. Cafayate (ok. 1680 m) założył w 1840 r. pułkownik Manuel Fernando de Aramburú, spełniając wolę matki, która chciała tu ufundować sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej. W lutym w mieście odbywa się Serenata a Cafayate, jeden z najważniejszych festiwali muzyki ludowej w Argentynie. Z Cafayate szutrowa Ruta 40 prowadzi na północ przez Doliny Calchaquí do Cachi, a z Cachi do Salty wraca się przez Cuesta del Obispo i park Los Cardones. Tak powstaje klasyczna pętla Salta – Cafayate – Cachi – Salta na 3–4 dni.