RP33 to najkrótsza droga z Salty do Doliny Calchaquí i jedna z najbardziej malowniczych w północno-zachodniej Argentynie. W ciągu jednego dnia przecina trzy krajobrazy. Najpierw jest zielona, wilgotna dolina Lerma, z plantacjami tytoniu wokół El Carril i Chicoany. Potem wąwóz Quebrada de Escoipe i serpentyny Cuesta del Obispo, które wspinają się ponad 2000 m w górę na przełęcz Piedra del Molino. Na końcu suchy płaskowyż pełen kaktusów w parku narodowym Los Cardones. Dziś to wycieczka na pół dnia, a jeszcze na początku XX w. podróż z Salty do Molinos w Dolinie Calchaquí trwała co najmniej trzy dni: powozem do stóp zbocza, potem mułem przez przełęcz i na drugim powozie dalej. Fragmenty dawnej ścieżki poganiaczy widać miejscami ze szosy.

Za Chicoaną droga wchodzi w Quebrada de Escoipe, wąską dolinę rzeki o czerwonych i zielonych zboczach z rzadkimi zagrodami, kozami i kapliczką San Fernando de Escoipe. Wyżej dolina się kończy i zaczyna się Cuesta del Obispo, „Zbocze Biskupa”. Według miejscowej tradycji nazwa pochodzi od nocy, którą w 1622 r. musiał tu spędzić Julián de Cortázar, hiszpański duchowny z Durango i biskup Tucumán w latach 1617–1626, w drodze z Salty do Cachi. Zbocze nazywano z początku „Cuesta de la dormida del Obispo”, czyli zboczem, na którym nocował biskup. Szeroka droga z ubitego szutru wije się tu po trawiastych stokach nad przepaściami, a w porze deszczowej w połowie wysokości często zalega warstwa chmur, nad którą krążą kondory. Przy zjeździe w bok, przed przełęczą, leży Valle Encantado, „Zaczarowana Dolina” z czerwonymi skałami, łąkami i oczkami wodnymi.

Na przełęczy Piedra del Molino (3348 m według Wikipedii i tablicy; OSM podaje 3457 m) stoją biała kapliczka św. Rafała Archanioła, patrona podróżnych, i granitowy kamień młyński, od którego przełęcz wzięła nazwę. Według legendy wieziono go wozem do Salty, gdzie od 1671 r. działał pierwszy młyn w mieście. Wóz zepsuł się na przełęczy, właściciel porzucił kamień i nigdy po niego nie wrócił. Od zachodu w kierunku Cachi widać już pasmo Nevado de Cachi z najwyższym szczytem 6356 m.

Za przełęczą droga wjeżdża do Parque Nacional Los Cardones, założonego ustawą z 20 listopada 1996 r. na ok. 64 tys. ha suchych gór. Park chroni lasy kaktusów cardón (Echinopsis atacamensis), wysokich jak latarnie, ślady dinozaurów sprzed ok. 70 mln lat i malowidła naskalne. Ze starego drewna cardónów zrobiono belki, ołtarz i konfesjonały kościoła w Cachi. Główną atrakcją dla jadącego jest Recta del Tin Tin: asfalt prosty jak od linijki, który biegnie przez płaskowyż na wysokości ok. 3000 m, między Cerro Negro a Cerro Tin Tin. Źródła podają jego długość od 15 do 19 km. Wytyczono go śladem drogi Inków z lat ok. 1480–1535, odnogi Qhapaq Ñan, która schodziła stąd przez Escoipe do doliny Lerma. Sam odcinek nie należy do wpisu Qhapaq Ñan na listę UNESCO z 2014 r., ale kilka kilometrów dalej, przy Payogaście, leży Potrero de Payogasta, inkaski ośrodek, który jest częścią tego wpisu. Z Payogasty ostatnie kilometry prowadzą już Ruta 40 do Cachi: białego miasteczka z domami z adobe i kościołem San José nad doliną rzeki Calchaquí. W Cachi zaczyna się szutrowy odcinek Ruta 40 przez Doliny Calchaquí do Cafayate, a na północ wiedzie droga przez Abra del Acay. Z Cafayate do Salty wraca się wąwozem Quebrada de las Conchas i tak zamyka się klasyczną pętlę przez Doliny Calchaquí.