L'Angliru (po hiszpańsku Alto del Angliru) leży w sercu Sierra del Aramo, wapiennego pasma na granicy gmin Riosa i Quirós, ok. 15 km w linii prostej na południowy zachód od Oviedo. Z La Vega, maleńkiej stolicy gminy Riosa, wąska droga wspina się 12,5 km i ok. 1266 m w pionie na wysokość ok. 1570 m. To tylko 12,5 km, ale to najsłynniejszy i jeden z najbardziej stromych podjazdów Vuelty, na który jedzie się wyłącznie dla samego podjazdu. Nazwa wywodzi się podobno od łacińskiego angulum, „kanciaste miejsce”, jak nazywali je pasterze; według innego wyjaśnienia od małego jeziorka El Angliru pod szczytem.

Do kolarstwa podjazd trafił przez Miguela Prieto, Asturyjczyka i szefa informacji grupy ONCE. W połowie lat 90. (źródła podają 1996 albo list z 23 września 1997 r.) zaproponował organizatorom Vuelty górę, którą nazywał La Gamonal: ok. 15 km od Oviedo, z rampami do 23%. Vuelta szukała wtedy odpowiedzi na Alpe d'Huez i włoskie Mortirolo. Najbardziej strome rampy opisywano wtedy jako „kozią ścieżkę” [kto i kiedy położył tu asfalt – do sprawdzenia]; według hiszpańskiej Wikipedii gmina Riosa poprawiła drogę w 1997 r. [do sprawdzenia w drugim źródle]. Pierwszy finisz odbył się w 1999 r. na 8. etapie z Leónu: José María „Chava” Jiménez wyszedł z mgły i ostatni kilometr przejechał przed Rosjaninem Pawłem Tonkowem.

Złą sławę podjazdu umocnił 15. etap w 2002 r. W ulewie wozy techniczne grup stawały na najbardziej stromych rampach i nie mogły ruszyć, bo opony ślizgały się na namalowanych przez kibiców napisach; kolarze utknęli za nimi, a mechanicy nie mogli dojechać do tych z przebitymi oponami. Szkot David Millar kilka razy upadł, a metr przed metą zerwał numer startowy i oddał go sędziom, co uznano za wycofanie z wyścigu. Dyrektor grupy Kelme, Vicente Belda, pytał: „Czego oni chcą? Krwi?”. Do 2025 r. Vuelta kończyła tu etap dziesięć razy; wygrywali m.in. Alberto Contador (2008 i 2017), Primož Roglič (2023) i João Almeida (2025), a najszybszy podjazd (ok. 41 min 55 s) należy od 2000 r. do Roberto Herasa. W maju 2026 r. na Angliru skończyła się kobieca La Vuelta Femenina: etap wygrała Szwajcarka Petra Stiasny, a całość Paula Blasi, która odrobiła stratę na ostatnich kilometrach.

Ze szczytu widać hale Aramo z pasącym się bydłem, na północy Gamonal (ok. 1712 m), na południu Moncuevu (ok. 1718 m), a przy przejrzystym powietrzu na wschodzie wapienne ściany Picos de Europa. Rano doliny środkowej Asturii często wypełnia morze chmur: na dole szaro i mokro, a w ostatnich kilometrach podjazdu wyjeżdża się nad białą warstwę w słońce.