Karpathos to długa, wąska wyspa między Rodos a Kretą, a jej dwie połowy długo żyły osobno. Południe z Pigadią, lotniskiem i piaszczystymi plażami jest bardziej otwarte na turystów, północ to góry i tradycyjne wioski. Droga z Pigadii najpierw wspina się do Aperi, które od ok. 1700 r. do 1892 r. było stolicą wyspy, położoną z dala od brzegu, bezpieczniej przed napadami od morza. Gdy to zagrożenie minęło, stolicę przeniesiono do portu, ale Aperi zostało siedzibą biskupa Karpathos i Kasos. Dalej droga biegnie górami środkowej części wyspy, przez lasy sosnowe, aż do Spoa na przełęczy grzbietu, skąd widać jednocześnie oba brzegi wyspy.

Za Spoa zaczyna się odcinek, który przez dziesięciolecia był najsłabszym ogniwem łączności z północą. Olympos przez wieki łączyły z resztą wyspy tylko łodzie do Diafani i górskie ścieżki. Jeszcze w maju 2010 r. za Spoa jechało się wąskim szutrem nad urwiskami, na którym pracowały spychacze, a ostatnie kilometry poszerzonej i wyasfaltowanej drogi oddano według jednego ze źródeł w 2013 r. [do sprawdzenia]. Dziś to ok. 20 km asfaltu grzbietem wyspy, z morzem po obu stronach.

Historia wyspy też płynęła inaczej niż reszty Grecji. 12 maja 1912 r., w czasie wojny włosko-tureckiej, Karpathos zajęli Włosi i aż do 1943 r. należał do Włoskich Wysp Egejskich, potem do października 1944 r. okupowali go Niemcy. Formalnie do Grecji wyspa weszła dopiero 7 marca 1948 r. Najwyższy szczyt, Kali Limni (1215 m), wznosi się kilka kilometrów na zachód od drogi między Aperi a Spoa.