Droga 24 to główna droga przez Mátrę, pasmo dawnych wulkanów sprzed ok. 15 mln lat, z trzema najwyższymi szczytami Węgier: Kékesem (1014 m), Hidas-bérc (971 m) i Galyatető (965 m). Zaczyna się w Gyöngyösie, mieście winiarzy z Mátraalji, gdzie odbija od drogi nr 3, i biegnie na północ przez letnisko Mátrafüred w lasy dębowe i bukowe. Już w 1934 r. cały jej przebieg do Egeru ogłoszono drogą główną, wtedy z numerem 213. Około 1950 r. numer 24 nosił odcinek do grzbietu, skąd droga skręcała na zachód ku Pásztó (dziś droga 2408); dzisiejsza droga 24 przez Recsk do Egeru ma 60 km.

Mátraháza na grzbiecie, ok. 650–700 m n.p.m., zaczęła się w 1930 r. od schroniska Mátra Egylet w kształcie pagody, które do dziś działa jako hotel. W 1935 r. przyjechały tu pierwsze autobusy z Budapesztu, a w latach 30. na stokach Kékesu wytyczono pierwsze trasy narciarskie. Z Mátraházy ok. 5-kilometrowa boczna droga z 1933 r., wyasfaltowana dopiero w 1978 r., wspina się na Kékestető, gdzie stoją sanatorium z 1933 r. i wieża telewizyjna, która służy też za punkt widokowy. Kékes ma ponad 2000 godzin słońca w roku, ale w 1970 r. naliczono tu też 221 dni z mgłą.

Za grzbietem droga opada w kocioł Parádu na północnej stronie gór. Parádfürdő było uzdrowiskiem już w 1730 r., słynęło z siarkowej wody mineralnej „csevice” i kąpieli w wodzie żelazisto-ałunowej. Od lat 50. XIX w. należało do hrabiów Károlyich, którzy w 1880 r. postawili tu według projektu Miklósa Ybla bogato zdobioną stajnię Cifra istálló; od 1971 r. jest w niej muzeum powozów. Kilka kilometrów dalej, pod Recskiem, ÁVH w latach 1950–1953 prowadziło przy kamieniołomie na górze Csákány-kő obóz pracy przymusowej, do którego bez wyroku wywieziono ok. 1500 ludzi; to najbardziej osławiony z ok. stu obozów internowania tamtych lat. Od 1996 r. jest tu park pamięci z wieżą strażniczą, barakiem i kawałkiem ogrodzenia z drutu kolczastego.