Na północ od Wielkiej Niziny Węgry podnoszą się w łuk niskich gór, który biegnie wzdłuż granicy ze Słowacją od Zakola Dunaju po dolinę Bodrogu. Geografowie nazywają go Średniogórzem Północnowęgierskim (Északi-középhegység) i liczą do Karpat Zachodnich. Większość pasm to dawne wulkany sprzed ok. 15–13 mln lat: Börzsöny, Góry Wyszehradzkie, Mátra z Kékesem (1014 m), najwyższym szczytem kraju, i Zemplén, na którego wulkanicznych glebach rośnie winorośl Tokaju. Nawet zakole Dunaju pod Wyszehradem powstało prawdopodobnie na skraju dawnej kaldery: rzeka opływa jej południową krawędź. Wyjątkiem jest Bükk, wapienny płaskowyż z najwyższą średnią wysokością na Węgrzech, pełen jaskiń. W jaskini Szeleta nad Lillafüred Ottokár Kadić od 1906 r. odkopywał ślady ludzi z epoki lodowej; od niej nazwano kulturę szeletiańską sprzed ok. 44–40 tys. lat, którą większość badaczy przypisuje neandertalczykom.

Ten opis przyjmuje granicę geograficzną, nie administracyjną. Region Észak-Magyarország to trzy komitaty: Borsod-Abaúj-Zemplén, Heves i Nógrád, bez Zakola Dunaju. Tu Zakole wchodzi do regionu, bo Góry Wyszehradzkie i Börzsöny geologicznie należą do tego samego łuku gór. Wchodzi też skraj Pilisu, choć Pilis to już wapienne Średniogórze Zadunajskie: droga 1111 z Pomázu do Ostrzyhomia biegnie dokładnie granicą obu pasm, doliną potoków Dera i Szentlélek, a jazda przez Zakole i Pilis to jedna pętla.

Historia regionu to pogranicze. W Wyszehradzie od 1325 r. rezydował król Karol Robert. W listopadzie 1335 r. przyjął tu Jana Luksemburskiego i Kazimierza Wielkiego: Jan zrzekł się praw do korony polskiej za 20 tys. kop groszy praskich, a trzej królowie zawarli sojusz przeciw Habsburgom i umówili omijanie Wiednia przez kupców. 15 lutego 1991 r. Václav Havel, Lech Wałęsa i József Antall spotkali się w tym samym miejscu i stąd nazwa Grupy Wyszehradzkiej. Zamek w Diósgyőrze pod Miszkolcem rozkwitł za Ludwika Węgierskiego, od 1370 r. także króla Polski. Po klęsce pod Mohaczem (1526) góry stały się linią twierdz przeciw Turkom. W 1552 r. István Dobó z ok. 2 tys. obrońców (kronikarz Tinódi podaje 1935, historyk Pauler 2364) przez 38 dni, od 9 września do 17 października, bronił zamku w Egerze przed armią, którą dawne źródła liczyły na 75–150 tys., a dzisiejsi historycy na 30–40 tys. Oblężenie opisał Géza Gárdonyi w „Gwiazdach Egeru” (w odcinkach od 1899 r., w książce 1901), w 2005 r. wybranych w ogólnokrajowym plebiscycie najbardziej lubianą powieścią Węgrów.

Na wschodzie, w Sárospataku nad Bodrogiem, stoi renesansowy zamek, który w 1573 r. dostali Dobowie, a w XVII w. Rakoczowie; dziś działa w nim Muzeum Rakoczego. Franciszek II Rakoczy (1676–1735), urodzony w pobliskiej Borszy, po ucieczce z austriackiego więzienia w 1701 r. schronił się w Polsce i stamtąd w 1703 r. poprowadził powstanie przeciw Habsburgom. W bibliotece kalwińskiego kolegium w Sárospataku przez ponad dwa stulecia (1708–1939) leżała Biblia królowej Zofii, pierwszy polski przekład Starego Testamentu. Wino tokajskie piła polska szlachta od XV w. i nazywała je po prostu węgrzynem. W Nógrádzie, Hevesie i Borsodzie żyją Palocy (palócok), grupa etnograficzna o spornym pochodzeniu: jedni widzą w nich potomków Kabarów, inni Połowców przybyłych przed najazdem mongolskim. Ich kamienno-drewnianą wieś pokazuje Hollókő, wpisane na listę UNESCO w 1987 r.

Góry zawsze żyły z drewna, rudy i węgla. W 1772 r. Henrik Fazola postawił wielki piec w dolinie Garadny, a jego syn Frigyes w 1813 r. nowy w Újmassie i spiętrzył dla hamerni jezioro Hámori; od tych pieców wzięła początek huta w Diósgyőrze. W XX w. dolina Sajó z hutami w Ózdzie i Diósgyőrze, kopalniami Borsodu i kombinatem chemicznym w Kazincbarcice stała się zagłębiem przemysłowym, które po 1989 r. ciężko przeżyło upadek ciężkiego przemysłu. W latach 1950–1953 w kamieniołomie pod Recskiem w Mátrze bezpieka (ÁVH) trzymała bez wyroków ok. 1500 więźniów, w najbardziej osławionym z ok. stu węgierskich obozów internowania i pracy tamtych lat. Dziś region żyje coraz bardziej z turystyki: z winnic Egeru, Mátraalji i Tokaju, uzdrowisk i szlaków parków narodowych Bükk i Duna-Ipoly.