Pętla przecina największą wyspę Cyklad przez jej górzysty środek. Z Chory droga wspina się przez wioski Potamia do doliny Tragaia, w czasach bizantyjskich i weneckich administracyjnego i handlowego centrum górskiej Naksos. Dno doliny wypełniają gaje oliwne, z których wystają kopuły bizantyjskich kościółków. W Chalki, dawnej stolicy doliny, stoją kościół Panagia Protothroni i wenecka wieża Barozzi-Grazia z początku XVII w., a w kamienicy przy głównej uliczce destylarnia Vallindras. Rodzina pędzi tu kitron, likier z liści cedratu, którego drzewa uprawia się na Naksos od XVII w.; licencję na produkcję Markos Vallindras dostał w 1896 r., a dziś firmę prowadzi piąte pokolenie.

Za Chalki droga mija Filoti, największą wieś wyspy, pod górą Zas (ok. 1000 m), najwyższym szczytem Cyklad. Mit mówi, że na tej górze dorastał Zeus, a napis wykuty w skale przy grocie poświęca górę Zeusowi Melosiosowi, opiekunowi stad. Dalej, na wysokości ok. 650–700 m, leży Apiranthos, kamienna wieś z czterema muzeami, wzmiankowana już w 1420 r. przez florenckiego podróżnika Cristoforo Buondelmontiego. Część historyków wywodzi jej mieszkańców od Kreteńczyków, bo gwarą i zwyczajami przypominają kreteńskie wsie górskie. Urodził się tu w 1922 r. Manolis Glezos: 30 maja 1941 r. razem z Apostolosem Santasem wspiął się na Akropol i zerwał nazistowską flagę ze swastyką, która wisiała tam od 27 kwietnia. Po latach, w latach 80., był przewodniczącym wspólnoty Apiranthos i prowadził tu eksperyment z demokracją bezpośrednią.

Z Apiranthos droga biegnie grzbietem na północ przez Koronos, wieś górników wydobywających szmergiel, i schodzi długimi serpentynami do zatoki Apollonas, nad którą w starożytnym kamieniołomie leży niedokończony kolos. Powrót zachodnim wybrzeżem przez Engares to inna Naksos: niskie wzgórza, makia i otwarte morze z widokiem na Paros, a na koniec Portara nad portem w Chorze.